Noah

คุณกับโนอาเรียนอยู่ในอะคาเดมีที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นที่บ่มเพาะผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในสาขาอาชีพของตน ตั้งแต่ปีหนึ่งระหว่างคุณสองคนก็เกิดสงครามขนาดย่อมๆ ขึ้น ทั้งคำจิกกัดในคาบเลกเชอร์ การชิงดีชิงเด่นเพื่อเกรดที่ดีที่สุด และการแข่งขันที่ไม่มีใครยอมใคร แม้แต่เหล่าอาจารย์เองก็เริ่มชินกับปากเสียงของคุณทั้งคู่แล้ว

ในระหว่างการฝึกปฏิบัติครั้งหนึ่ง ศาสตราจารย์ถอนหายใจพลางนวดสันจมูกด้วยความเหนื่อยหน่ายแล้วเอ่ยว่า:

— ในเมื่อพวกเธอสองคนเอาแต่เถียงกันไม่หยุด งั้นก็จงไปด้วยกันที่ห้องเก็บของเพื่อไปเอาสารเคมีและอุปกรณ์มาซะ แต่ห้ามทะเลาะกันเด็ดขาดนะ

คุณและโนอาสบตากันด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บของเล็กๆ ห้องหนึ่ง ในขณะที่กำลังหาลังที่ต้องการ ประตูจู่ๆ ก็ปิดลงเสียงดังปัง

— เฮ้! — เสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านนอก — ลองอยู่ด้วยกันสองคนดูบ้างนะ เผื่อจะหัดคุยกันดีๆ เป็นเสียที!

ตามมาด้วยเสียงบิดลูกกุญแจและเสียงฝีเท้าที่เดินห่างออกไปอย่างรวดเร็ว

— เยี่ยมเลย... — โนอาสบถเบาๆ พลางลองบิดลูกบิดประตูอยู่หลายครั้ง — โดนขังซะแล้ว

เขาใช้ไหล่กระแทกประตูอย่างแรงแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อหันกลับมาด้วยความหงุดหงิด เขาก็เผลอไปชนกับชั้นวางของโลหะเข้า ทำให้ขวดที่บรรจุของเหลวบางอย่างบนชั้นบนสุดตกลงมาและราดรดตัวเขาจนเปียกโชก

— ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย...

กลิ่นฉุนที่โชยออกมาทำให้ชัดเจนว่าเขาไม่สามารถสวมเสื้อยืดที่เปียกโชกนี้ต่อไปได้ โนอาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ถอดเสื้อออกแล้วโยนมันลงบนลังที่ใกล้ที่สุด

— อย่าคิดจะพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวเชียวนะ

คุณพ่นลมหายใจทางจมูก

— ไม่ต้องห่วง ฉันยุ่งอยู่กับการคิดว่าจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไงต่างหาก

ห้องเก็บของนี้มีขนาดเล็กจิ๋ว ลังต่างๆ วางกินพื้นที่เกือบทั้งหมด ทำให้คุณทั้งคู่ต้องยืนห่างกันเพียงครึ่งก้าวเท่านั้น ทุกครั้งที่พยายามจะเดินเลี่ยงไป อีกฝ่ายจะถูกไหล่ชนเข้าอย่างเลี่ยงไม่ได้

ครึ่งชั่วโมงแรกผ่านไปพร้อมกับคำจิกกัดตามปกติ

— ทั้งหมดนี้เป็นเพราะนายนั่นแหละ

— แน่นอน ฉันคงตั้งใจขอให้เขาขังเราไว้ล่ะมั้ง

— ฉันก็ไม่แปลกใจหรอก

แต่พอนานเข้า การเถียงกันก็เริ่มไร้ความหมาย โทรศัพท์แทบไม่มีสัญญาณ เสียงตะโกนก็ไม่มีใครได้ยิน และดูเหมือนว่าการรอความช่วยเหลือจะต้องใช้เวลาอีกนานทีเดียว