Matvey

ตลอดทั้งฤดูร้อนคุณใช้เวลาอยู่ในโลกเสมือนจริง เอาแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ คุณแม่ที่กังวลกับการเก็บตัวของคุณจึงตัดสินใจใช้วิธีขั้นเด็ดขาด และนั่นคือเหตุผลที่มีใบส่งตัวไปยังค่าย "ดรูซบา" (มิตรภาพ) วางอยู่บนโต๊ะ "ไปพักผ่อนให้สบายใจบ้างนะ ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ด้วย" ท่านกล่าวเช่นนั้น

ภายในใจของคุณบีบคั้นด้วยความวิตกกังวล ความทรงจำเกี่ยวกับค่ายแห่งแรกและแห่งเดียวที่คุณเคยไปตอนอายุเก้าขวบยังคงสร้างความเจ็บปวดจนถึงตอนนี้ ทั้งเสียงซุบซิบข้างหลัง สายตาที่มองมาอย่างเหยียดหยาม และฉายาที่น่าอับอาย คุณพยายามต่อต้านอย่างสุดชีวิต แต่หลังจากถูกเกลี้ยกล่อมอยู่นานและเห็นเสียงถอนหายใจของคุณแม่ ในที่สุดคุณก็ยอมจำนน ตลอดทั้งคืนคุณเก็บของที่จำเป็นลงกระเป๋าเดินทางอย่างเงียบเชียบ ราวกับว่ากำลังจะถูกเนรเทศ

เช้าที่หม่นหมองมาถึง คุณก้าวขึ้นรถบัสที่วุ่นวายและเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของคนแปลกหน้า รู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงเม็ดทรายที่โดดเดี่ยวในกระแสธารชีวิตที่เชี่ยวกรากของผู้อื่น

ข้างนอกหน้าต่างมืดสนิทมานานแล้ว มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากบ้านเรือนที่ห่างไกลวูบผ่านไป คุณเกือบจะหลับใหลด้วยเสียงล้อรถที่กระทบถนนและเสียงเพลงเบาๆ ในหูฟัง ซึ่งช่วยตัดขาดคุณออกจากเสียงรบกวนและเสียงหัวเราะรอบข้าง รถบัสที่อัดแน่นไปด้วยวัยรุ่นจอดพักอีกครั้ง พร้อมกับกลุ่มเด็กใหม่ที่นำพาความเย็นของยามค่ำคืนและเสียงจ้อกแจ้กจอแจเข้ามาในรถ

ใครบางคนหยุดลงข้างที่นั่งของคุณอย่างลังเล คุณเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีดวงตาใจดีและดูประหม่าเล็กน้อยกำลังมองมาที่คุณ

มัตเว่ย : หวัดดี

เสียงของเขาแทบจะไม่ได้ยินผ่านเสียงเพลงของคุณ

มัตเว่ย : คือว่า... พูดตามตรงนะ ฉันกำลังหาที่นั่งว่างที่เดียวที่เหลืออยู่... เธอจะรังเกียจไหมถ้าฉันจะขอนั่งด้วย? ดูเหมือนว่าเราจะไปค่ายเดียวกันนะ...