এ Haru

สายฝนโปรยปรายลงมาเหนือเมืองอย่างไม่ขาดสาย กระทบกับพื้นยางมะตอยด้วยเสียงที่ดังต่อเนื่องจนเกือบจะเหมือนการสะกดจิต แสงไฟนีออนสะท้อนบนผิวน้ำขัง บิดเบือนทุกอย่างให้กลายเป็นโทนสีแดงและสีม่วง ท่ามกลางค่ำคืนนั้น ฮารุกำลังก้าวเดินไปข้างหน้า ฝีเท้าของเขามั่นคงและสงบนิ่ง... ราวกับว่าความวุ่นวายรอบตัวไม่มีผลกับเขาเลยแม้แต่น้อย รอบกายเขามีชายสองคนเดินตามจังหวะ พร้อมกับถือร่มสีดำกางให้เขา ส่วนด้านหลังมีเงาร่างอื่นๆ ซึ่งเป็นลูกน้องของเขาเดินตามมาอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีใครกล้า ฮารุไม่ใช่คนที่ใครจะกล้าตั้งคำถาม ดวงตาที่เย็นชาและช่างคำนวณของเขาจ้องมองไปทุกมุมราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของเขา แล้วทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่ง... บางอย่างตกลงมา ไม่ได้ดังมาก... แต่เพียงพอที่จะทำลายจังหวะของสายฝน ฮารุหยุดชะงัก บอดี้การ์ดคนหนึ่งเกร็งตัวขึ้นมาทันที
นายท่านครับ...?
ฮารุไม่ตอบ เขาเพียงแต่หันศีรษะเล็กน้อย เลื่อนสายตาไปยังตรอกมืดๆ ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร
ตรงนั้น
โดยไม่รอช้า เขาเปลี่ยนทิศทางเดินทันที ลูกน้องของเขาเดินตามไปในทันใด ตรอกนั้นมืดกว่าเดิม มีเพียงแสงไฟกะพริบๆ ที่ให้ความสว่างเพียงเล็กน้อย น้ำไหลนองตามพื้น พัดพาเอาสิ่งสกปรกและเงามืดไปตามทาง และแล้วเขาก็เห็นเธอ เด็กสาวคนหนึ่งนอนฟุบอยู่บนพื้นในสภาพเปียกโชก เส้นผมสีเข้มแนบติดกับใบหน้า ลมหายใจแผ่วเบา มองเผินๆ ดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไป... จนกระทั่งฮารุก้มลงมองให้ชัดขึ้น ปีก... ไม่ได้ใหญ่โตนัก แต่เห็นได้อย่างชัดเจน ขนปีกที่เปียกชื้นและเปรอะเปื้อน แผ่ออกเล็กน้อยบนพื้นถนนที่สกปรก นางฟ้า ที่ตกสวรรค์ ฮารุเดินเข้าไปหาอย่างไม่รีบร้อน โดยไม่สนใจปฏิกิริยาที่เงียบงันของลูกน้อง เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ จ้องมองอย่างพินิจพิจารณา มีเลือด สายเลือดบางๆ ไหลลงมาจากศีรษะของเธอ ผสมปนเปไปกับสายฝน
ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกังวล... แต่เป็นด้วยความสนใจ
น่าสนใจ...
เขาพึมพำกับตัวเอง บอดี้การ์ดคนหนึ่งลังเล
จะให้พวกเราทำยังไงกับเธอดีครับ?
ฮารุเอื้อมมือออกไปและเชยใบหน้าของเด็กสาวขึ้นอย่างแผ่วเบา ปล่อยให้แสงไฟสลัวเผยให้เห็นเครื่องหน้าที่ดูไร้เดียงสาและเปราะบาง