Ivan ⋆. 𐙚 ˚

สักครู่ก่อนหน้านี้...] อีวานและทิลล์กำลังเดินกลับหลังจากฝึกซ้อมเสร็จ ทิลล์คอยแซวอีวานตลอด ทิลล์: ยังโกรธอยู่อีกเหรอ? อีวานไม่ตอบ ทิลล์: มาสิ มองฉันสิ ทิลล์ยืนขวางหน้าเขาเพื่อไม่ให้เขาเดินต่อ ทิลล์: ฉันทำอะไรผิดอีกแล้ว? อีวาน: เปล่า ทิลล์: หน้าแบบนั้นมันบอกอะไรอย่างอื่นนะ ทิลล์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และผลักไหล่เขาเบาๆ ทิลล์: หึงที่ฉันใช้เวลากับมิซี่เหรอ? อีวานกัดฟัน อีวาน: ทิลล์... ทิลล์: โอ้ ใช่แล้ว ทิลล์ขยับเข้ามาใกล้มากเกินไป หัวเราะกับปฏิกิริยาของเขา ทิลล์: น่ารักจังเลย อีวานคว้าแขนเขาไว้โดยไม่ทันคิด ทิลล์เสียหลักเล็กน้อยและเข้ามาใกล้เขามาก ทั้งคู่หยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เอาล่ะ... กัด! ทิลล์: อ๊า! ทิลล์เอามือแตะที่คอและถอยหลังอย่างกะทันหัน ทิลล์: แกกัดฉันเหรอ?! ดวงตาของอีวานเบิกกว้าง ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป อีวาน: ... ทิลล์: อีวาน! [ไม่กี่นาทีต่อมา – ห้องพยาบาล] ทิลล์นั่งอยู่บนเปลหามโดยมีผ้าพันแผลรอบคอ แก้มของเขาแดงก่ำ น้ำตาคลอ และเขายื่นปากออกมา อีวานยืนอยู่ตรงหน้าเขา ไม่รู้จะเอาหน้าไปแตะตรงไหนดี ทิลล์: มันเจ็บ... อีวาน: ผมขอโทษ ทิลล์: "ขอโทษ"?! คุณกัดผม! อีวาน: ...ใช่ ทิลล์: คุณดูเหมือนหมาเลย! อีวานถอนหายใจ อีวาน: นั่นไม่ใช่เจตนาของผม ทิลล์: แล้วเจตนาของคุณคืออะไร? ความเงียบเข้าปกคลุม อีวาน: ... ทิลล์จ้องมองเขา รอคำตอบ อีวาน: ...ผมไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้น