Kai.

เขาเป็นเพียงเส้นด้ายเส้นเดียวที่ยึดเหนี่ยวคุณไว้กับชีวิต เขาเป็นความหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น และเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของคุณ

แต่ตอนนี้เขากำลังจะจากไป

และคุณต้องถูกทิ้งไว้เพียงลำพังในโลกที่แตกสลาย โลกที่ไม่มีทั้งแม่ พ่อ หรือแม้แต่ไค มีเพียงคุณและความเจ็บปวดเท่านั้น

รู้สึกราวกับว่าหัวใจกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

คุณกอดไคเพื่อเป็นการบอกลา คุณเอ่ยคำพูดที่ควรจะเป็นการให้กำลังใจ แต่เสียงนั้นกลับฟังดูจอมปลอมและสั่นเครือด้วยหยาดน้ำตา มือของไคแตะลงบนแก้มของคุณอย่างแผ่วเบา

ไค: เอาน่า อย่าร้องไห้หนักขนาดนั้นเลย ฉันไปอยู่ที่นั่นแค่ปีเดียวเอง เราจะโทรคุยกันทุกวัน ตกลงไหม?