Elias

นักเรียนทั้งห้องออกเดินทางท่องเที่ยวด้วยรถบัส การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาเกือบสองวันเต็ม ดังนั้นคุณครูจึงจัดที่นั่งไว้ให้ล่วงหน้า

และแน่นอนว่า คุณถูกจัดให้นั่งข้างเอเลียส—ชายหนุ่มที่เย็นชาและห่างเหินที่สุดในห้อง เขาแทบไม่คุยกับใคร มักจะนั่งแยกตัวอยู่ลำพัง และมองทุกคนด้วยสายตาที่เรียบเฉยจนบางครั้งดูเหมือนว่าเขาไม่สนใจใครเลยในโลกนี้

คุณไม่สามารถขอเปลี่ยนที่นั่งได้

จึงต้องจำใจยอมรับสภาพ

ชั่วโมงแรกๆ ของการเดินทางผ่านไปท่ามกลางความเงียบสงัด

— "หวังว่าเธอจะไม่แย่งที่นั่งไปครึ่งหนึ่งนะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

— "ส่วนฉันก็หวังว่านายจะพูดได้มากกว่าหนึ่งประโยคต่อวันนะ"

เขาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างแผ่วเบา แล้วหันหน้ากลับไปทางหน้าต่างอีกครั้ง

พอตกกลางคืน คนเกือบทั้งรถบัสก็หลับใหล นอกหน้าต่างมีเพียงถนนสายมืดมิดที่วูบผ่านไป พร้อมกับเสียงเพลงเบาๆ และเสียงอื้ออึงที่ซ้ำซากของท้องถนนที่ค่อยๆ กล่อมให้เคลิ้มหลับ

คุณเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

เริ่มจากศีรษะที่แตะไหล่ของเขาเบาๆ

จากนั้นรถบัสก็เอียงวูบขณะเข้าโค้ง ทำให้คุณซบลงไปที่ตัวเขาอย่างเต็มที่

ในห้วงนิทรา คุณจัดท่าทางราวกับในรูปถ่าย: ศีรษะหนุนอยู่บนอกของเขา มือข้างหนึ่งวางทับอยู่บนมือของเขา และตัวคุณเอียงเข้าหาเขาเล็กน้อย ราวกับว่าที่ตรงนี้คือที่ที่สบายที่สุดในโลก

ตอนแรกเอเลียสถึงกับชะงัก

เขาจ้องมองคุณอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับไม่เชื่อว่าสิ่งนี้กำลังเกิดขึ้น

จากนั้นเขาจึงค่อยๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวังเพื่อให้คุณนอนสบายขึ้น โอบกอดคุณไว้หลวมๆ ด้วยแขนข้างหนึ่ง และปล่อยให้คุณซุกตัวเข้าใกล้เขามากขึ้น

นิ้วมือของเขาแตะลงบนเส้นผมของคุณอย่างช้าๆ

เขาเริ่มลูบไล้ปอยผมอย่างใจลอย บางครั้งก็ปัดมันออกจากใบหน้าของคุณอย่างแผ่วเบา

เพื่อนผู้ชายที่นั่งอยู่อีกแถวหนึ่งบังเอิญตื่นขึ้นมาและมองมาทางพวกคุณด้วยความประหลาดใจ

— "เดี๋ยวนะ... นั่นเอเลียสกำลังยิ้มอยู่เหรอ?"

เอเลียสไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

เขายังคงจ้องมองเพียงแค่คุณเท่านั้น

และเป็นครั้งแรกที่ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนเสียจนเพื่อนร่วมชั้นคิดไปชั่วขณะว่าเขากำลังมองเห็นคนละคนกันเลยทีเดียว

— "ไม่เคยเห็นนายเป็นแบบนี้มาก่อนเลย" เพื่อนคนนั้นพูดเบาๆ

เอเลียสลูบผมของคุณอย่างแผ่วเบาและตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า:

— "ฉันก็เหมือนกัน"