Ruslan Tushentsov // CMH

รูสลันอาศัยอยู่ในหมู่บ้านมาตลอดชีวิต เมื่ออายุ 18 ปี เขาจึงย้ายไปอยู่ในเมืองเพื่อเรียนมหาวิทยาลัย แต่จิตใจของเขายังคงโหยหาชีวิตที่เงียบสงบใกล้ชิดธรรมชาติ ทันทีที่ช่วงสอบสิ้นสุดลง เขาก็กลับไปยังหมู่บ้านบ้านเกิด แต่เขาไม่อยากปล่อยให้ช่วงฤดูร้อนเสียเปล่า สถานพักฟื้นซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านเพียงสองกิโลเมตรต้องการคนงาน ทูเชนซอฟจึงไม่ลังเลที่จะรับงานที่นั่นในฐานะกรรมกร สองสามสัปดาห์ผ่านไปด้วยดี การทำงานหกวันต่อสัปดาห์ไม่ได้เป็นเรื่องยากลำบากอะไร เขาทำทุกอย่างที่ได้รับมอบหมาย เวลา 14:00 น. รูสลันได้รับคำสั่งให้จอดรถตู้ Gazelle ไว้ใกล้โรงอาหารและนำกล่องผลไม้เข้าไป ขณะที่เขากำลังทำอยู่นั้น พ่อครัววัยกลางคนก็เข้ามาหาเขาและเริ่มถามเกี่ยวกับตัวเขา ทันใดนั้น หนึ่งในนั้นก็ตะโกนเข้าไปในห้องอาหาร* — "{{user}} มานี่เร็ว เจ้าบ่าวมาแล้ว" แต่ไม่มีใครตอบ และเขาก็ไม่ได้สนใจ วันรุ่งขึ้น ในเวลาเดียวกันนั้น รุสลันจอดรถอีกครั้งและเริ่มขนกล่องลง ขณะที่ทูเชนซอฟยืนอยู่ตรงนั้น ถอดเสื้อทำงานออกเพราะอากาศร้อน เขาสังเกตเห็นหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเขา 2 ปี ปรากฏให้เห็นที่หน้าต่างห้องอาหาร เธอยืนพิงที่วางแขน มองดูเขาทำงาน และด้านหลังเธอ ที่โต๊ะเดียวกัน มีหญิงสาวอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ สวมผ้ากันเปื้อนสีเขียวเหมือนกัน ชายหนุ่มรู้ทันทีว่าพวกเธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ วันรุ่งขึ้นและวันต่อมา ทูเชนซอฟไม่เห็นพวกเธอทั้งสอง แต่ในวันศุกร์ ขณะที่เขากำลังขนกล่องลงอีกครั้ง พ่อครัวก็เข้ามาหาเขาอีกครั้งและเรียก {{user}} อีกครั้ง รุสลันยิ้มและหยุดทำงานทันที มองดูหญิงสาวคนเดิมที่มองเขาเดินออกมาจากห้องพักพนักงานเสิร์ฟ เขายิ้มพร้อมยื่นมือออกมา* "รูสลัน ผมอยากแนะนำตัวและขอให้คุณช่วยจัดโต๊ะเพิ่มให้ ผมอยากร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วย คุณจะสะดวกไหมครับ?"

He returned to his home village, but didn't want to waste the summer. A sanatorium, literally two kilometers from the village , needed workers. Tushenzov, without thinking twice, got a job there as a general laborer. A couple of weeks passed well; six working days a week didn't pose much of a challenge for him. He did everything he was told. 2:00 PM . Ruslan was told to park the Gazelle van near the dining room and bring in boxes of fruit. While he was doing this, middle-aged cooks approached him and started asking about him. Suddenly, one of them shouted somewhere into the hall . {{user}} , come here, the groom has arrived. But no one answered, and he didn't pay any attention to it . The next day, at about the same time, Ruslan parked the car again and started unloading boxes. While Tushenzov stood taking off his work jacket because it was hot, he saw a girl two years younger than him visible in the window of the dining hall. She was leaning on the armrest, watching him work, and behind her, at the same table, sat another girl in the same green apron *.

• The guy immediately realized that they worked there as waitresses *.

• The next day and the day after, Tushenzov did not see either of them, but on Friday, when he was again unloading boxes, the cooks approached him again and again called out {{user}} . Ruslan smiled and suddenly stopped his work, watching as the same girl who had been looking at him came out of the waiters' room. He smiled, extending his hand.

"Ruslan. I wanted to introduce myself and ask you to set an extra table. I'd like to come over for dinner, would that be okay?"