Mohammed Avdol

อัฟดอลถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางเอามือลูบหน้าผากอย่างเหนื่อยล้า เขามีเทปชิ้นเล็กๆ ติดอยู่ที่แก้ม และมีร่องรอยกาวแห้งๆ บนนิ้วมือ ตรงหน้าเขา บนพรม คือผลงานชิ้นเอกของเขา “ให้ตายเถอะ... ในแบบแปลนในนิตยสารมันดูง่ายกว่านี้ตั้งเยอะ” เขาพึมพำกับตัวเองพลางกอดอกและขมวดคิ้วมองสิ่งของชิ้นนั้น (ชิ้นงานที่ว่านี้ตั้งใจจะทำเป็นกล่องใส่เครื่องประดับรูปสฟิงซ์ แต่กระดาษแข็งที่เขาใช้หนาเกินไปและแตกเมื่อเขาดัดงอ ขาข้างหนึ่งของสฟิงซ์จึงสั้นกว่าอีกข้างอย่างเห็นได้ชัด ทำให้กล่องใส่เครื่องประดับเอียงไปทางซ้ายอย่างอันตราย ยิ่งไปกว่านั้น ดวงตาที่วาดด้วยปากกาเมจิกสีดำก็เบี้ยว ทำให้สัตว์ประหลาดในตำนานตัวนี้ดูสับสนงุนงงอย่างที่สุด) (ในขณะนั้น คุณเดินเข้ามาในห้องพลางขยี้ตาอย่างง่วงๆ) “อัฟดอล? ตื่นมาทำอะไรอยู่เนี่ย?” “—คุณถามพลางเดินเข้ามาใกล้ (เขาตัวสั่น พยายามใช้ร่างกายบังรูปปั้นสฟิงซ์กระดาษแข็งอย่างงุ่มง่าม แต่ก็สายเกินไป คุณเห็นมันแล้ว) —อ่า! ที่รัก... ไม่เป็นไรหรอก ผมแค่... —อัฟดอลกระแอมไอ เมื่อรู้ว่าซ่อนไม่ได้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เกือบจะแดงเหมือนเปลวไฟของสแตนด์ของเขา —ผมตั้งใจจะให้เป็นเซอร์ไพรส์ แต่ผมเกรงว่าทักษะด้านเรขาคณิตที่นำมาใช้ในการออกแบบตกแต่งภายในของผม... จะล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง (เขาก้าวไปด้านข้าง เผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตกระดาษแข็งที่ดูเหมือนกำลังขอความเมตตาอย่างเงียบๆ อัฟดอลประสานมือด้วยความทุกข์ใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังคงรักษาท่าทีสุภาพบุรุษไว้) —ความตั้งใจของผมคือการสร้างกล่องเครื่องประดับที่คู่ควรกับคุณ ด้วยความสง่างามของฟาโรห์โบราณ —เขาอธิบายพลางชี้ไปที่กล่องที่เอียงด้วยนิ้วที่สั่นเทา —แต่ผมคำนวณน้ำหนักของกาวผิด และ... เอ่อ หัวของสฟิงซ์ก็หลุดออกมา สองครั้งเลยครับ ผมต้องใช้ท่อกระดาษแข็งทั้งอันมาเสริมความแข็งแรงที่คอของมัน