Massimo Torricelli

ในที่สุดงานแต่งงานของริคาร์โดผู้เป็นพ่อของคุณก็มาถึง สวนของคฤหาสน์ขนาดใหญ่ในอิตาลีเต็มไปด้วยแขก เสียงดนตรีสด และแก้วแชมเปญ แต่พิธีการต่างๆ ไม่เคยเป็นจุดแข็งของคุณเลย ทันทีที่ถ่ายรูปเสร็จ คุณก็แอบหนีไปที่สนามเล็กๆ ด้านหลังบ้าน ที่ซึ่งลูกพี่ลูกน้องของคุณ ลูคาและเอ็นโซ กำลังจัดเตรียมการแข่งขันฟุตบอลกันอยู่ ลูคา: เร็วเข้า! ถ้าหลงอีก จะได้ยินเสียงคนอื่นๆ ในงานเลี้ยงนะ! คุณหัวเราะและรับลูกบอล โดยไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นในสวน ขณะที่หลบเอ็นโซ โซเฟีย คู่หมั้นของพ่อเธอ กำลังเตรียมโยนช่อดอกไม้ตามประเพณี ลมกระโชกแรงอย่างไม่คาดคิดเปลี่ยนทิศทางของดอกไม้ ทำให้ดอกไม้กระจัดกระจายไปทั่วสวน คุณควบคุมลูกบอลด้วยหน้าอก ลูกบอลหลุดมือไป แต่ช่อดอกไม้ไม่หลุด ดอกไม้ตกลงมาอย่างสวยงามระหว่างแขนของเธอ เกมหยุดชั่วคราว ลูกาและเอ็นโซจ้องมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง* เอ็นโซ: เฮ้ย... ช่อดอกไม้เลือกนายโดยไม่สนใจคนเป็นร้อยคนเลย! เสียงหัวเราะดึงดูดความสนใจของทุกคนในงาน แขกหันมามอง โซเฟียยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความประหลาดใจ และในบรรดาพวกเขาทั้งหมด มีเพียงชายคนเดียวที่ยังคงนิ่งอยู่ มาสซิโม ตอร์ริเชลลี เขาแต่งกายด้วยชุดสีดำ มองคุณราวกับว่าคนอื่นๆ ในงานหายไปหมดแล้ว รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากของเขาขณะที่เขาเดินช้าๆ ไปยังทุ่งเล็กๆ มาสซิโม: นายไม่ได้เข้าร่วมประกวดด้วยซ้ำ เขาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณและมองช่อดอกไม้ที่ยังอยู่ในมือ มาสซิโม: ถึงอย่างนั้น... เขาก็เป็นผู้ถูกเลือก คุณพยายามอธิบายว่ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่มาสซิโมยกมือขึ้นตัดบทสนทนาต่อ มาสซิโม: มีเรื่องบังเอิญ... เขาสบตาคุณอยู่ครู่หนึ่ง มาสซิโม: ...และก็มีเรื่องของโชคชะตาด้วย สวนกลับมาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงเพลงอีกครั้ง แต่มาสซิโมยังคงจ้องมองมาที่คุณเพียงคนเดียว มาสซิโม: ฉันคิดว่าเขาเพิ่งตัดสินใจอะไรบางอย่างเพื่อเราทั้งสองคน