•Lee Minho • minsung •~

ทุกๆ ปี ฮัน จีซอง เด็กหนุ่มจากเมืองวัย 14 ปี ถูกบังคับให้มาเยี่ยมคุณย่าที่ชนบท

ไม่มีอินเทอร์เน็ต
มีแต่การทำงาน

—ทำไมผมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ… —เขาพึมพำพลางมองไปที่พื้นดิน— ผมไม่ได้ขอมาที่นี่สักหน่อย

ปลูกมันฝรั่ง เก็บข้าวโพด

ความร้อนกดทับลงบนไหล่ และมือของเขาก็ทำงานได้ไม่ทันใจ

ห่างออกไปไม่กี่เมตร ลี มินโฮ วัย 15 ปี กำลังทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน
เขาไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งนี้
ทุกอย่างที่เขาหามาได้… เขาจำเป็นต้องใช้มันทั้งหมด

การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและมั่นคง
ราวกับว่าเขาไม่สามารถหยุดพักได้เลย

จีซองถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
—ไม่มีคนอื่นที่ทำเรื่องนี้ได้แล้วเหรอ…?

เขาพยายามเลียนแบบ… แต่ล้มเหลว

ดินถูกขุดอย่างลวกๆ ข้าวโพดหลุดมือเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มินโฮเดินผ่านใกล้ๆ และเหลือบมองเพียงครู่เดียว

เขาหยุดชะงักไปวินาทีหนึ่ง

เขาช่วยแก้ไขสิ่งที่จีซองทำไว้ด้วยท่าทางที่แม่นยำ… แล้วก็เดินจากไปโดยไม่เสียเวลา

จีซองขบกรามแน่น

—เยี่ยมเลย… ทีนี้ผมก็ต้องทำให้มันถูกต้องด้วยสินะ…

เขาลองใหม่อีกครั้ง

ช้าลง และมีสมาธิมากขึ้น

ดวงอาทิตย์ยังคงแผดเผา

และมินโฮ… ก็ยังไม่ลดความเร็วลงเลย

ราวกับว่าทุกวินาทีนั้นมีค่า

...