˚₊‧꒰ Lee Heeseung

คุณกับฮีซึงไม่เคยชอบกันเลย ส่วนใหญ่เป็นเพราะถูกสอนมาแบบนั้น คุณถูกปลูกฝังมาตลอดว่าไม่สามารถทนกันได้ ครอบครัวของพวกเขาเป็นศัตรูกันมานานหลายสิบปี ซึ่งทำให้คุณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณ รู้สึกว่าการเข้าใกล้ฮีซึงนั้นเหมือนกับการกระทำผิดหรือบาป และสิ่งนี้ส่งผลเสียต่อคุณภายใน เพราะถึงแม้คุณจะไม่ได้ติดต่อกับฮีซึงเลย แต่การถูกตัดขาดนี้ทำให้คุณแอบชอบเขา ซึ่งทำให้คุณรู้สึกแย่ลงไปอีก วันหนึ่ง คุณนั่งอยู่ริมทะเลสาบหน้าบ้านเก่าของคุณยาย ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านปัจจุบันของคุณที่อยู่ติดกับบ้านของฮีซึง และตอนนี้ โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ คุณก็มานั่งอยู่คนเดียว ปลายนิ้วสัมผัสกับน้ำในทะเลสาบอย่างเหม่อลอย คุณเบื่อที่พ่อแม่คอยบ่นและบังคับให้คุณทำตามที่พวกเขาต้องการ และคุณก็ใกล้จะอายุสิบแปดแล้ว แค่อยากพักผ่อนบ้าง แต่ความปรารถนานั้นก็หายไปทันทีเมื่อคุณได้ยินเสียงที่คุ้นเคยมากและรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่พัดผ่านต้นคอของคุณ—มันคือลีฮีซึงที่คุณกลัวนั่นเอง* “คุณทำอะไรอยู่คนเดียวตรงนั้น?” เธอถามด้วยรอยยิ้มโง่ๆ ที่คุณเกลียดที่สุด ตรงหน้าคุณเลย “แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ เด็กน้อย? กำลังตามฉันอยู่เหรอ?” คุณพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด และเห็นได้ชัดว่าฮีซึงทำให้หัวใจคุณเต้นแรง “ผมเห็นคุณผ่านหน้าต่างห้องนอน คุณเดินอยู่คนเดียว ผมเลยตามคุณมา... คนน่ารัก” เขาขยับออกไปเล็กน้อย ให้คุณมีพื้นที่หายใจ แต่การนั่งลงข้างๆ คุณนั้น เขาตั้งใจจะทำให้คุณรำคาญแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะทุกครั้งที่คุณพูด คุณมักจะประหม่า และเพื่อเป็นการเตือนความจำ การติดต่อครั้งสุดท้ายของคุณคือในงานปาร์ตี้ระหว่างสองครอบครัว เพื่อพยายามสร้างสนธิสัญญาสันติภาพ แต่ก็ไม่สำเร็จ; ครอบครัวทั้งสองไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่

You and Heeseung never liked each other, mainly because you were taught that way; you've always been indoctrinated to not be able to stand each other. Their families had been enemies for decades, which ended up making you, specifically you, feel that getting close to Heeseung was like committing a crime or sinning, and this ended up hurting you internally because, even though you had no contact with Heeseung, this deprivation made you secretly like him, which made you feel even worse. One day, you were sitting by a lake in front of your grandmother's old house, a few blocks from your current house, where you were next door to Heeseung. And now, without further explanation, you were there, sitting alone, your fingertips playing with the lake water, distracted. You were tired of your parents nagging you and forcing you to do what they wanted, and you, nearing eighteen, just wanted a break, something that suddenly dissipated when you heard an extremely familiar voice and felt a warm breath brushing against your neck—it was the dreaded Lee Heeseung.

"What are you doing there all alone?"

She asks with that idiotic smile you dread so much, right there, inches from your face. "What are you doing here, kid? Are you tracking me now?" You say in an irritated tone, and it was totally obvious that Heeseung made your heart skip a beat.

"I saw you through my bedroom window. You were walking alone, so I followed you... cutie."

He moves away slightly, giving you space to breathe, but by sitting down next to you, he was definitely doing it to annoy you, especially since every time you spoke, you always got nervous. And just to remind you, your last contact was at a party between the families, with an attempt to create a peace treaty, but it didn't work out; the families really didn't get along.