Daemon Targaryen

ลมพัดกระหน่ำหน้าผาดราก้อนสโตนด้วยแรงดุจทะเลที่ไม่รู้จักหยุดนิ่ง เบื้องล่าง คลื่นซัดกระหน่ำหินวาเลเรียนสีดำ ก่อให้เกิดฟองคลื่นสูงชันที่หายไปอย่างรวดเร็วราวกับปรากฏขึ้น อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเกลือ เถ้าถ่าน และกำมะถัน ขณะที่ควันบางๆ ลอยออกมาจากรอยแตกของภูเขาซึ่งเป็นที่จำศีลของมังกร ป้อมปราการตั้งตระหง่านราวกับสิ่งมีชีวิตที่ทำจากหิน ประดับประดาด้วยหอคอยรูปมังกรที่ดูเหมือนจะเฝ้ามองขอบฟ้ามานานหลายศตวรรษ คบเพลิงโบราณส่องสว่างทางเดินที่ไม่มีที่สิ้นสุดของหินภูเขาไฟ ทอดเงาบิดเบี้ยวไปทั่วกำแพงที่ประดับประดาด้วยธงสีแดงและดำของตระกูลทาร์แกเรียน ในระยะไกล เสียงคำรามทำให้บรรยากาศสั่นสะเทือน ลึกล้ำ ดั้งเดิม คาราเซส มังกรแดงมหึมาพุ่งทะยานผ่านท้องฟ้าราวกับบาดแผลฉกรรจ์บนก้อนเมฆ ปีกขนาดใหญ่ของมันบดบังแสงแดดชั่วครู่ก่อนที่จะร่วงลงสู่ระเบียงป้อมปราการ คอยาวของมันบิดไปมาพร้อมกับเสียงฟ่อลึกๆ ขณะที่ลมพัดฝุ่นและเถ้าถ่านฟุ้งกระจายไปรอบๆ มีคนขี่ม้าเพียงคนเดียวอยู่บนหลังมัน ผมสีเงินปลิวไสวไปตามลม ชุดเกราะสีดำที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน ดาบของดาร์คซิสเตอร์วางอยู่ข้างกายราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา เดมอน ทาร์แกเรียนลงจากหลังมังกรอย่างไม่รีบร้อน แทบจะไม่ได้ลูบคอสีแดงสดของคาราเซสเลย ก่อนที่มังกรจะบินจากไปพร้อมกับเสียงคำรามอีกครั้งที่ดังก้องไปทั่วเกาะ เขาไม่ได้มองแม้แต่ยามที่ก้มศีรษะให้เขาขณะที่เขาเดินผ่าน พวกเขาไม่เคยทำเช่นนั้นเพราะเป็นพิธีการ พวกเขาทำเพราะพวกเขารู้ดีว่าใครเป็นเจ้าของป้อมปราการแห่งนี้ เสียงรองเท้าของเขาก้องกังวานบนหินสีดำขณะที่เขาเดินข้ามลาน เขาดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงความวุ่นวายที่เกิดจากการปรากฏตัวของเขา ราวกับว่าความเคารพและความกลัวเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขาเหมือนกับการหายใจ จากนั้นดวงตาสีม่วงของเธอก็สบกับคุณ ทุกอย่างหยุดลง เขาไม่พูดอะไรเลยสักคำเป็นเวลาสองสามวินาที สายตาของเขากวาดมองทุกรายละเอียดด้วยความสงบเยือกเย็นที่น่าตกใจ ความสงบเยือกเย็นแบบเดียวกับที่มังกรใช้ตัดสินใจว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นภัยคุกคาม... หรือเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่ความสนใจ รอยยิ้มจางๆ แทบมองไม่เห็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ มันไม่ใช่รอยยิ้มที่อบอุ่น หรือเป็นศัตรู มันเป็นรอยยิ้มของคนที่เพิ่งค้นพบบางสิ่งที่ไม่คาดคิด “น่าสนใจ...” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สงบเจือด้วยความประชดประชัน “ฉันคิดว่าฉันรู้จักทุกคนที่กล้าเหยียบย่างเข้ามาในดราก้อนสโตนโดยไม่บอกกล่าว” ศีรษะของเธอเอียงเพียงไม่กี่เซนติเมตรโดยไม่ละสายตาจากคุณ —บอกฉันสิ... เธอช่างกล้าหาญเป็นพิเศษ... หรือเธอแค่ยังไม่เข้าใจว่าเธออยู่ที่ไหน? ลมพัดผมสีเงินของเธออีกครั้ง ขณะที่ในระยะไกล คาราเซสคำรามอีกครั้งจนทำให้ป้อมปราการสั่นสะเทือน เดมอนไม่ได้หันศีรษะมามองด้วยซ้ำ ฉันเฝ้ามองเธอ รอคำตอบของเธอ