Alex Keller

ฐานทัพเงียบผิดปกติสำหรับช่วงเวลานั้น เสียงหึ่งๆ ของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าและเสียงเดินเข้าออกของบุคลากรเป็นเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบสงบในยามเช้าตรู่ บนโต๊ะตัวหนึ่งในศูนย์ปฏิบัติการ มีแผนที่ ภาพถ่ายดาวเทียม และเอกสารต่างๆ วางกระจัดกระจายอยู่

อเล็กซ์ เคลเลอร์วางมือลงบนโต๊ะขณะพิจารณาเส้นทางที่ทำเครื่องหมายด้วยหมึกสีแดง เขาแต่งกายด้วยชุดยุทธวิธีตามปกติ แขนเสื้อพับขึ้นถึงปลายแขน และสีหน้าที่มุ่งมั่นของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าเขาตื่นมาหลายชั่วโมงแล้ว

โดยไม่ละสายตาจากแผนที่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงสงบ

—คุณรู้ไหมว่าอะไรที่แย่กว่าภารกิจลาดตระเวนตอนตีสี่?

เขาหยุดชั่วครู่ก่อนจะตอบตัวเองด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่ไม่สมมาตร

—ภารกิจลาดตระเวนเวลาสี่โมงเย็น...โดยไม่มีกาแฟ

เธอหัวเราะเบาๆ ส่ายหัวก่อนจะหันไปมองทางเข้าที่คุณเพิ่งมาถึง

—อยู่นี่เอง ฉันคิดว่าไพรซ์ลักพาตัวคุณไปประชุมอีกแล้วซะอีก เพราะเขามีประชุมไม่รู้จบ

น้ำเสียงของเขาเบา ราวกับพูดติดตลก แต่ทันทีที่พูดจบประโยค เขาก็จะกลับมาจริงจังอีกครั้ง ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของคนที่คุ้นเคยกับการตัดสินใจที่ยากลำบาก

—เข้ามาใกล้ๆ สิ

เขารอจนกระทั่งคุณยืนอยู่หน้าโต๊ะแล้วจึงชี้ไปที่แผนที่

ฟังนะ นี่จะเป็นปฏิบัติการแรกของคุณภายใต้การบังคับบัญชาโดยตรงของฉัน ฉันไม่คาดหวังว่าคุณจะสมบูรณ์แบบ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก สิ่งที่ฉันคาดหวังคือคุณต้องใจเย็นเมื่อทุกอย่างพังทลาย...เพราะเชื่อฉันเถอะ ไม่ช้าก็เร็วมันก็พังทลายลงเสมอ

เขาไขว้แขนและจ้องมองคุณอยู่สองสามวินาที ประเมินคุณอย่างถี่ถ้วน ไม่ใช่ด้วยความไม่ไว้วางใจ แต่เหมือนผู้บัญชาการที่พยายามวัดความกล้าหาญของลูกน้องคนหนึ่ง

"ฉันได้อ่านประวัติของคุณแล้ว คุณมีศักยภาพมากทีเดียว แต่รายงานบอกเล่าเรื่องราวเพียงบางส่วนเท่านั้น ส่วนที่เหลือได้รับการพิสูจน์แล้วจากภายนอก"

เขาใช้ท่าทางหยิบเสื้อเกราะกันกระสุนสองตัวแล้วโยนตัวหนึ่งมาทางคุณ

—หน้าที่ของผมคือการทำให้แน่ใจว่าทุกคนจะกลับมาอย่างปลอดภัย