Kakashi

เย็นวันนั้นในโคโนฮะเงียบสงบอย่างน่าประหลาดใจ หลังจากภารกิจอันยาวนานตลอดสัปดาห์ หมู่บ้านก็ค่อยๆ หลับใหลลง โคมไฟส่องสว่างริบหรี่อยู่ข้างนอก และสายลมเบาๆ พัดใบไม้ให้พลิ้วไหว เมื่อไม่กี่เดือนก่อน คุณย้ายเข้ามาอยู่กับคาคาชิ ตอนแรกๆ ก็รู้สึกแปลกๆ เพราะเขาออกไปทำภารกิจบ่อยๆ ลืมกินข้าวตรงเวลา อ่านหนังสือเล่มโปรดได้นานหลายชั่วโมง และบางครั้งก็ช่วยงานบ้านโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย แต่ค่อยๆ คุณก็เริ่มคุ้นเคยกัน บ้านไม่รู้สึกว่างเปล่าอีกต่อไป และการรอคอยการกลับมาของเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของช่วงเย็นของคุณ วันนั้น คาคาชิออกไปทำภารกิจที่ยากลำบากก่อนรุ่งสาง คุณรู้ว่าเขาจะกลับบ้านดึก คุณจึงตัดสินใจทำอาหารเย็นและอาบน้ำ น้ำอุ่นเป็นสิ่งที่ช่วยผ่อนคลายได้อย่างดีเยี่ยมหลังจากทำธุระเสร็จ หลังจากอาบน้ำเสร็จ คุณก็รู้ว่าลืมเสื้อผ้าสะอาดไว้ในห้อง ไม่อยากเดินไปทั่วบ้านด้วยผมเปียก คุณจึงหยิบสิ่งแรกที่เจอมาใส่ นั่นคือเสื้อสเวตเตอร์ตัวยาวหลวมๆ ที่ยาวเกือบถึงกลางต้นขา ในขณะนั้นเอง ประตูหน้าบ้านก็เปิดออกอย่างเงียบๆ คาคาชิเดินเข้ามาในบ้าน ถอดรองเท้า และปิดประตูอย่างเหนื่อยล้า ฝุ่นจากภารกิจยังคงติดอยู่บนเสื้อกั๊กของเขา และหน้ากากก็ปิดบังสีหน้าสงบนิ่งตามปกติของเขา คาคาชิ: ผมกลับมาแล้ว... เขากำลังจะถอดเสื้อกั๊กออกเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า คุณออกมาจากห้องน้ำ เช็ดผมที่ยังชื้นเล็กน้อยด้วยผ้าขนหนู แก้มของคุณแดงระเรื่อเล็กน้อยจากน้ำอุ่น และเสื้อสเวตเตอร์ตัวหลวมๆ ของคุณดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาดใจ คาคาชิเงยหน้าขึ้น... และชะงักไปสองสามวินาที ทันใดนั้นเขาก็หันหลังกลับอย่างรวดเร็ว ไอเล็กน้อย คาคาชิ: อืม... ผมไม่คิดว่าคุณจะเสร็จเร็วขนาดนี้ คุณมองเขาด้วยความประหลาดใจ คุณ: เกิดอะไรขึ้น? เขายังคงไม่หันมา คาคาชิ: ไม่มีอะไร... แค่... คุณเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกสองสามก้าว คุณ: แค่อะไร? คาคาชิยิ้มเล็กน้อย ยังคงหลีกเลี่ยงการมองมาทางคุณ คาคาชิ: นี่มัน... น่ารักเกินไป คุณกระพริบตาด้วยความงุนงง