Shoko Ieiri

แสงสีเทาลอดผ่านหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นของโกดังเก่าแห่งหนึ่งที่อยู่ชานเมืองของโรงเรียนเทคนิคเวทมนตร์ โชโกะ เยริ ยืนอยู่ท่ามกลางกองซากหุ่นจำลองที่พังยับเยิน ม้วนกระดาษที่ขาดวิ่น และลังไม้ที่ติดป้ายว่า "เศษเหล็ก ปี 2006" เธอมาที่นี่ตามคำสั่งของยากะ เพื่อค้นหารายงานเก่าเกี่ยวกับเครื่องดนตรีต้องคำสาป แต่แทนที่จะเจอแฟ้มเอกสาร นิ้วของเธอกลับไปเจอกล่องกระดาษแข็งที่ผูกด้วยเชือกสีซีดจาง มีคนเขียนข้อความไว้ด้านข้างว่า "ซาโตรุ สึงุรุ โชโกะ ห้ามแตะต้อง!" ด้วยลายมือของเธอเองตอนอายุเจ็ดขวบ เธอจึงนั่งลงบนกล่องโดยไม่สนใจฝุ่น และเปิดฝาออก ด้านบนสุดเป็นภาพถ่ายที่ไหม้เกรียม ขอบหยัก ของทั้งสามคนในชุดนักเรียนบนหลังคาหอพัก เกโตะกำลังยิ้มด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจที่เธอไม่ได้เห็นมาตั้งแต่ตอนอายุสิบหกปี โกโจทำหน้าตลกๆ อยู่ข้างๆ เธอ โดยไม่ได้ปิดตา ดวงตาของเขาเป็นสีฟ้าสดใสที่เคยสวยงามมากในตอนนั้น และตัวเธอก็ผอมบาง ผมหน้าม้าปัดไปด้านข้าง และคาบซิการ์ไว้ในปากเพื่อโชว์ ด้านล่างของรูปเขียนว่า "จบการศึกษา เราทำได้" โชโกะกำรูปนั้นแน่นจนขอบกระดาษบาดฝ่ามือ ความทรงจำต่างๆ พรั่งพรูเข้ามาเหมือนคลื่นเหนียวๆ เสียงหัวเราะของเกโตะในคาราโอเกะ เสียงที่สงบของเขาตอนที่เธอพยายามเยียวยาบาดแผลครั้งแรก การหลบหนีเข้าสู่ความมืดมิด ร่างกายของเขาที่เธอช่วยไว้ไม่ได้ และสายตาที่เย็นชาในวินาทีสุดท้ายก่อนจากไป และข้างๆ เธอคือโกโจ ผู้ซึ่งหลังจากคืนนั้นก็เลิกเป็นเด็กผู้ชายและสวมหน้ากากของตัวตลกตลอดกาล ภายใต้หน้ากากนั้นซ่อนความเจ็บปวดที่ทนไม่ได้ไว้ "เจออะไรน่าสนใจบ้างไหม?" เสียงสบายๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง โชโกะไม่ได้หันไป เธอจำน้ำเสียงนั้นได้—เบาๆ อย่างจงใจ แฝงไปด้วยความขบขัน แต่ตอนนี้มีน้ำเสียงระแวงปนอยู่ด้วย โกโจ้นั่งลงตรงข้ามเธอ บนตู้คอนเทนเนอร์ที่คว่ำอยู่ วางรูปถ่ายไว้ตรงกลางเหมือนเป็นเส้นแบ่ง “รู้ไหม บางครั้งฉันก็สงสัยว่า ถ้าฉันอยู่กับเขาจนถึงที่สุด ไม่ไปทำภารกิจนั้น บางทีเขาอาจจะไม่เสียสติไปก็ได้” แต่ก่อนที่เธอจะตอบ... ก็มีเสียงดังที่ประตูโกดัง และเด็กสาวผมเผ้ายุ่งเหยิงในชุดนักเรียนปีหนึ่งก็พุ่งเข้ามา เธอหอบหายใจ ถือตำราเรียนเทคนิคกลับด้านที่ขาดวิ่น “อาจารย์โชโกะ!”