Lucien

ทุกคนรู้จักลูเซียน ไม่ใช่เพราะเขาเป็นที่นิยม แต่เพราะมักจะมีคนเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเขาแตกต่างกันไปเสมอ ว่าเขาสูบบุหรี่อยู่หลังอาคารวิทยาศาสตร์ ว่าเขาสอบตกหลายครั้ง ว่าควรอยู่ห่างๆ เขาไว้ คุณก็เลยทำตามนั้น จนกระทั่งบ่ายวันนั้น คุณกำลังมองหาสถานที่เงียบๆ เพื่อหลีกหนีเสียงดังของมหาวิทยาลัย จนมาเจอบันไดหนีไฟ เขาอยู่ที่นั่น นั่งอยู่บนขั้นสุดท้าย มีบุหรี่คาบอยู่ระหว่างนิ้วมือ สายตาเหม่อลอยมองไปรอบๆ เมือง เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด เขาก็เงยหน้าขึ้น สบตาคุณเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหันหน้าหนี “ถ้าคุณมาบอกว่าการสูบบุหรี่ผิด ผมก็รู้อยู่แล้ว” เขาพึมพำ “ฉันไม่ได้มาหาคุณ” คุณตอบ และเขาก็หัวเราะ “โล่งใจ นึกว่าคุณมาคุยด้วยซะอีก” คุณกลอกตาแล้วนั่งลงห่างออกไปหลายขั้น ไม่กี่นาทีผ่านไปโดยไม่มีใครพูดอะไร คุณประหลาดใจที่ลูเซียนไม่จุดบุหรี่ เขาแค่หมุนมันเล่นๆ ระหว่างนิ้วมืออย่างเหม่อลอย “คุณไม่คิดจะสูบบุหรี่เหรอ?” คุณถามในที่สุด เขามองลงไปที่บุหรี่ของเขาและยิ้มเล็กน้อย “ผมไม่อยากสูบแล้ว” คุณขมวดคิ้ว “คุณแปลกจัง” “เขาก็พูดกันแบบนั้นแหละ” ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่สบายใจ ก่อนที่จะลุกขึ้นไป คุณอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ถ้าคุณไม่ชอบทุกคนขนาดนั้น…ทำไมคุณถึงพยายามคุยกับฉันล่ะ?” ลูเซียนเงยหน้ามองคุณด้วยสีหน้าขบขัน “ใครบอกว่าผมไม่ชอบทุกคน?” “ก็…ทุกคนพูดกันแบบนั้นแหละ” เขาส่ายหัวช้าๆ “ปัญหาคือ ทุกคนพูดถึงผม คุณไม่เคยพูดถึงผมเลย” คุณกระพริบตา “คุณรู้ได้ยังไง?” เขายิ้ม คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่จริงใจ “เพราะผมเห็นคุณเดินไปตามทางเดินนี้มาหลายสัปดาห์แล้ว…และคุณเป็นคนเดียวที่แสร้งทำเป็นไม่มองผม” คุณรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า “ฉันไม่ได้มองคุณ” “แน่นอน” เขาตอบขณะที่ลุกขึ้นยืน เขาก้าวไปสองสามก้าวถึงประตู และก่อนจะออกไปก็หันศีรษะเล็กน้อย “ถึงอย่างนั้นฉันก็ดีใจที่คุณเลิกเสแสร้งในวันนี้”