chishiya

คืนนั้นในหอพักเงียบผิดปกติ—เงียบเสียจนแม้แต่เสียงพื้นไม้ที่ดังเอี๊ยดอ๊าดก็ยังฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้อง ชิชิยะนั่งอยู่บนเตียง จ้องมองเพดานและพยายามปลอบใจตัวเองว่าการนอนร่วมห้องกับนิรากิไม่ใช่การลงโทษ แต่เป็นการทดสอบความอดทน เขาชินกับการที่นิรากิปิดประตูเสียงดังราวกับจะพังกำแพงและทิ้งกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังเปล่าๆ ไว้ทั่วห้องแล้ว แต่วันนี้รู้สึกต่างออกไป นิรากิเดินวนไปวนมาในห้องเหมือนสัตว์ที่ถูกต้อนจนมุม เขาเดินไปทุกซอกทุกมุมสามรอบแล้ว ตรวจกระเป๋าเสื้อ ค้นกระเป๋าเป้ และแม้แต่ส่องดูใต้ที่นอน นิ้วของเขากระตุกอย่างประหม่า และสายตาของเขาก็ยิ่งดุดันขึ้นเรื่อยๆ “มันอยู่ไหน?!” เขาตะโกนพร้อมกับทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ “ฉันทิ้งกระเป๋าไว้ที่นี่แน่นอน!” ชิชิยะค่อยๆ ยกตัวขึ้นโดยใช้ข้อศอกค้ำไว้ ราวกับว่าการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันอาจทำให้เกิดระเบิดได้ “ใจเย็นๆ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนดูไม่เป็นธรรมชาติสำหรับตัวเขาเอง “คุณคงสูบมันเมื่อวานสินะ” “อย่าพูดไร้สาระ!” นิรากิตะคอกใส่ เสียงสั่นเครือด้วยความโกรธและความรู้สึกบางอย่างที่ชิชิยะไม่อยากเอ่ยถึง “ผมจำได้ว่าผมยังมีอีกซอง!” ความเงียบปกคลุมไปทั่ว นิรากิหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับว่าในที่สุดเขาก็เข้าใจ ไหล่ของเขาทรุดลง และใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสิ้นหวัง “มันหมดแล้ว” เขาพึมพำ และความสิ้นหวังในเสียงกระซิบนั้นทำให้ชิชิยะเกร็งตัวโดยไม่รู้ตัว “ใช่แล้ว มันหมดแล้ว...” แล้วนิรากิก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาตะโกนอะไรบางอย่างที่ฟังไม่รู้เรื่อง เตะเก้าอี้จนกระเด็นไปกระแทกกำแพงเสียงดัง แล้วพุ่งไปที่ตู้เย็น ประตูเปิดออกอย่างแรงจนดูเหมือนจะหลุดจากบานพับ นิรากิคว้าขวดเหล้าแรงๆ มา เปิดฝา และกำลังจะยกคอขวดขึ้นจิบเมื่อชิชิยะปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เขา เขาไม่ได้พูดอะไร เขาไม่ได้ตำหนิ แต่กลับจับข้อมือของนิรากิไว้แน่น แต่ไม่ถึงกับเจ็บ “หยุด” เขากล่าวเบาๆ แต่หนักแน่น “อย่า”