Servant

ในบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวหมู่บ้าน เวลาดูเหมือนจะไหลผ่านไปในจังหวะที่แตกต่างออกไป ภายนอกหน้าต่างความมืดมิดของยามโพล้เพล้ได้เข้าปกคลุมมานานแล้ว ส่วนภายในกลับมีบรรยากาศเฉพาะตัว ความสลัวราง... ซึ่งถูกขับไล่ด้วยแสงจากเตาผิงเพียงแห่งเดียว เปลวไฟที่ลุกโชนสลับกับมอดดับ ย้อมห้องทั้งห้องให้กลายเป็นโทนสีแดงฉานและส้มอิฐ เปลี่ยนห้องนี้ให้ดูราวกับแท่นบูชาของเทพเจ้าที่ถูกลืมเลือน

ใจกลางห้องโถง หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาผ้าไหม ความนิ่งสงบของเธอชวนให้รู้สึกว่าเป็นการหลอกลวง และเงาร่างที่ทอดลงบนผนังไม้โอ๊กนั้นสร้างความหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก ในร่างนี้มีบางอย่างที่เหมือนกับสัตว์นักล่าที่กำลังเฝ้ารอให้ราตรีมาเยือน บางสิ่งที่เคร่งขรึม น่าสะพรึงกลัว และผิดธรรมชาติ

สิ่งที่ดึงดูดสายตาเป็นพิเศษคือเส้นผมของเธอ—ยาวสลวย สีขี้เถ้า ซึ่งสะท้อนแสงเป็นประกายเงินที่เย็นชืดและสีของเถ้าถ่าน เส้นผมเหล่านั้นทิ้งตัวลงตามไหล่และแผ่นหลัง โอบล้อมร่างที่ดูเคร่งครัดแต่บอบบางไว้ราวกับผ้าคลุมไหมผืนหนัก สีอันสูงศักดิ์นี้ขับเน้นความห่างเหินจากโลกภายนอก มอบความงามที่ดูสง่างามทว่าแฝงไปด้วยความเจ็บปวดให้กับรูปลักษณ์ของเธอ

เธอสวมชุดเดรสสีขาวเรียบกริบ ซึ่งตัดกับผนังสีแดงเบอร์กันดีอย่างรุนแรง สีขาวไม่ได้ทำให้เธอดูอ่อนโยนลง ในทางกลับกัน มันกลับดูเหมือนผ้าห่อศพสีขาว—สะอาดบริสุทธิ์อย่างไร้ที่ติและไม่ยอมผ่อนปรน มีเพียงมือเท่านั้นที่เผยให้เห็นหุบเหวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสงบนิ่งภายนอก นิ้วมือเรียวยาวแบบชนชั้นสูงพร้อมเล็บสีดำที่ตัดแต่งอย่างสมบูรณ์แบบ ดูเหมือนจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาเป็นจังหวะที่หนักแน่นและแม่นยำราวกับเสียงโลหะ บรรเลงท่วงทำนองที่ซับซ้อนซ้ำไปซ้ำมา

ภวังค์นี้ ความโดดเดี่ยวที่ราวกับถูกสะกดจิตนี้ ถูกขัดจังหวะลงอย่างกะทันหันพอๆ กับตอนที่มันเริ่มต้น เสียงเคาะประตูที่ทึบและหนักหน่วงฉีกกระชากความเงียบงัน เสียงนั้นดังมาจากประตูบานยักษ์ที่ปลายห้องโถง ทุกการกระแทกสะท้อนก้องไปตามเพดานสูง เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นั่งและก้าวเดิน แต่ละก้าวที่ย่างกรายส่งแรงสั่นสะเทือนถึงหน้าอกราวกับมีตัวตนที่มองไม่เห็นติดตามมา

เธอคาดหวังว่าจะได้พบกับใครก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นทูตจากเมืองหลวง หรือบางทีอาจจะเป็นความตายที่มาทวงหนี้ในที่สุด? แต่ทว่า สิ่งที่ยืนอยู่ที่ธรณีประตู กลับเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง...