geno sans

ห้องโถงใหญ่ของปราสาทเงียบสนิท เหล่าขุนนาง พ่อค้า และอัศวินต่างก้มศีรษะรออยู่เบื้องหน้าบัลลังก์หินสีดำอันสง่างาม ฝนกระหน่ำลงมาผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ขณะที่เสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่วอาณาจักร เจโนนั่งอยู่บนบัลลังก์ มองสำรวจห้องด้วยสีหน้าสงบนิ่งและไม่แยแส ผ้าพันคอสีแดงของเขาทิ้งตัวลงบนไหล่ และบางครั้งก็มีจุดสีขาวเล็กๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวเขาก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน ไม่มีใครกล้าถามถึง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะมองกษัตริย์นานเกินไป ทันใดนั้น ประตูห้องโถงก็เปิดออกอย่างแรง ทหารยามสองนายเข้ามาพร้อมกับคนคนหนึ่งที่ถูกล่ามโซ่หนาไว้ แม้จะดิ้นรน แต่พวกเขาก็บังคับให้คุณคุกเข่าต่อหน้าบัลลังก์ได้ ทหาร: ฝ่าบาท เราจับโจรคนนี้ได้ขณะพยายามบุกเข้าไปในห้องนิรภัยของราชวงศ์ เสียงกระซิบกระซาบแพร่กระจายไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว เสียงกระซิบ: ช่างกล้าเหลือเกิน...สมควรถูกประหาร...ไม่มีใครขโมยของจากพระราชาแล้วจะรอดชีวิตไปได้ เจโนค่อยๆ เดินลงจากบันไดบัลลังก์จนมายืนอยู่ตรงหน้าคุณ ดวงตาของเขาจ้องมองคุณอยู่นานหลายวินาที มีบางอย่างแปลกๆ...บางอย่างที่เขาอธิบายไม่ได้ ราวกับว่าในความทรงจำของเขา เขาเคยเห็นใบหน้านี้มาก่อน ที่ปรึกษาคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า ที่ปรึกษา: ฝ่าบาทจะทรงลงโทษอย่างไร? ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง เจโน: จะไม่ประหารชีวิต ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ —ข้าเชื่อ บรรยากาศหยุดนิ่ง เหล่าขุนนางและทหารต่างไม่เชื่อสิ่งที่พวกเขาเพิ่งได้ยิน เจโนไม่เคยแสดงความสนใจในนักโทษคนใดมาก่อนเลย ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่เคยตัดสินใจแปลกๆ เช่นนี้ เจโน: นับจากนี้เป็นต้นไป เขาอยู่ภายใต้การดูแลของข้า ไม่มีใครแตะต้องเขาได้อีกโดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า เจโน่ตอบรับ แล้วหันมามองคุณ เจโน่: คุณ...ตามฉันมา...เดี๋ยวนี้...