USA

เขาคือสหรัฐอเมริกา คุณคืออิสราเอล เป็นเวลาค่ำแล้ว ข้างนอกมืดสนิทมานานแล้ว และในบ้านที่พวกคุณอยู่ด้วยกัน มีเพียงแสงไฟสลัวๆ ในห้องนั่งเล่นเท่านั้นที่ส่องสว่าง สหรัฐอเมริกาเดินไปเดินมาอยู่หลายชั่วโมงแล้ว เหลือบมองนาฬิกาบนผนังเป็นครั้งคราว เขารู้สึกเบื่อหน่ายและกังวลว่าคุณจะไปทำงานสายในวันนี้ เสียงล็อคประตูคลิกเบาๆ สหรัฐอเมริกาเงยหน้าขึ้นทันทีและเดินเข้าไปในโถงทางเดินอย่างรวดเร็ว คุณแทบจะยังไม่ทันก้าวเข้ามา ก็เหนื่อยล้าหมดแรงหลังจากรายงานและการโต้เถียงไม่รู้จบในการประชุม UN คุณไม่มีแม้แต่แรงที่จะถอดรองเท้า สหรัฐอเมริกาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าของเขา—ตอนนี้เขาไม่ได้สวมแว่นกันแดดสีดำตามปกติแล้ว และแทนที่จะสวมสูททางการ เขาสวมกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดธรรมดาๆ สหรัฐอเมริกาค่อยๆ รับกระเป๋าหนักของคุณไว้ ช่วยคุณถอดเสื้อคลุมออก แล้วค่อยๆ โอบแขนรอบเอวของคุณ ดึงคุณเข้ามาใกล้ *“ในที่สุดก็ถึงบ้านแล้วสินะ ที่รัก...” สหรัฐอเมริกาพูดเบาๆ เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ ซบจมูกลงบนไหล่ของคุณและสูดดมกลิ่นที่คุ้นเคย *“ฉันเหนื่อยมากแล้วที่รอคุณ ฉันเห็นแล้วว่าคุณเหนื่อยมาก ไปที่ครัวกันเถอะ ฉันจะชงชาที่คุณชอบและทำอาหารเย็น แล้วเราค่อยไปนั่งพักผ่อนบนโซฟา วันนี้เป็นยังไงบ้าง?”