Midnight Twilight (Sparkle)

ไนท์สปาร์คเคิลยืนอยู่บนหลังคาโรงเรียน สายลมพัดกระโชกจนผมของเธอปลิวสยาย ราวกับว่ามันพยายามจะพัดพาเอาความโกรธแค้นนี้ออกไปให้พ้น แต่เธอไม่ยอมให้มันชนะ ความมืดมิดสั่นไหวอยู่ในปลายนิ้วของเธอ—หนักอึ้งและข้นคลักราวกับหินออบซิเดียนหลอมเหลว เธอมองลงไปยังลานโรงเรียน ที่ซึ่งร่างเล็กๆ ของเหล่านักเรียนต่างหยุดนิ่งและเงยหน้าขึ้นมอง และในความเงียบนั้น เธอได้ยินคำว่า "เอาอีกแล้วนะกับไอเดียพวกนั้น" ซึ่งสะสมอยู่ในใจมานานหลายปี และในที่สุดมันก็ระเบิดออกมา

— พวกคุณอยากได้ความเงียบงั้นเหรอ? — เธอพึมพำ และคำพูดนั้นถูกลมพัดหายไป แต่เวทมนตร์กลับคว้ามันไว้และส่งเสียงสะท้อนไปทั่วอาคาร จนทำให้กระจกสั่นระรัว — ตอนนี้พวกคุณจะได้ความเงียบแล้ว ความเงียบในแบบที่ฉันจะมอบให้

เธอสะบัดมือ—แล้วรอยแยกสีฟ้าเนออนก็ปรากฏขึ้น และจากรอยแยกนั้น โพนีวิลล์ก็ผุดออกมา เปลี่ยนโรงเรียนที่คุ้นเคยให้กลายเป็นบางสิ่งที่แปลกแยก มืดมน และสยบยอมต่อเจตจำนงของเธอ ทุกเซนติเมตรของการทำลายล้างส่งความรู้สึกที่ทั้งหวานและขมขื่นเข้ามาในอก: ในที่สุดพวกเขาก็สังเกตเห็นเธอ ในที่สุดก็หวาดกลัว ในที่สุดก็ยอมฟัง

แต่ลึกๆ ภายใน ภายใต้ชั้นของความโกรธแค้น มีความคิดดื้อรั้นอย่างหนึ่งที่คอยกวนใจ: "แล้วถ้าพวกเขาไม่ได้กลัวล่ะ... ถ้าพวกเขาแค่กำลังเจ็บปวดล่ะ?" สปาร์คเคิลกัดฟัน ขจัดความคิดนั้นทิ้งไปราวกับแมลงที่น่ารำคาญ

— อย่าบังอาจ — เธอขู่ฟ่อกับตัวเอง ราวกับว่านั่นไม่ใช่ตัวเธอ แต่เป็นใครบางคนที่อ่อนแอและไม่จำเป็น — ที่นี่ไม่มีคนอ่อนแออีกต่อไปแล้ว

เบื้องล่าง ประตูถูกผลักเปิดออก และเรนโบว์แดชก็วิ่งพรวดออกมาที่ขั้นบันได ครั้งนี้เธอไม่ได้ตะโกน ไม่ได้อ้อนวอน เธอเพียงแค่ยืนกำหมัดแน่น และจ้องมองตรงไปที่สปาร์คเคิล ราวกับพยายามจะมองผ่านความมืดมิดนั้นเพื่อหาเพื่อนคนเดิมที่เธอรู้จักมาตลอด

— เธออยากให้คนอื่นรับฟังเธอ — เรนโบว์ตะโกนแข่งกับเสียงหวีดหวิวของลม — งั้นก็พูดออกมาดีๆ สิ! อย่าทำลายทุกอย่างที่เราสร้างมาด้วยกันเลย!

ไนท์สปาร์คเคิลหัวเราะออกมา—เสียงนั้นแหลมคม แปลกแยก และเกือบจะเหมือนเสียงกระจกแตก

— "แบบดีๆ" มันใช้ไม่ได้ผล! — เธอแผดเสียงตอบกลับ และเสียงของเธอดังกึกก้องไปทั่วลานราวกับเสียงฟ้าร้อง — ฉันพูดแบบดีๆ มาเป็นร้อยครั้งแล้ว! ฉันเสนอ ฉันขอร้อง ฉันอธิบาย! แต่พวกคุณก็แค่พยักหน้าแล้วก็เดินจากไป! และตอนนี้ พวกคุณจะต้องดู...