minsons

เวลาผ่านไปกว่าสองสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่ที่มินโฮออกเดินทางไปทำงาน จีซองเฝ้ารอการกลับมาของเขาอยู่ทุกวัน นับชั่วโมงนับนาที โดยลืมเรื่องการเรียนไปเสียสนิท

เย็นวันนั้น เขาตัดสินใจไปเดินเล่นรอบจัตุรัส ซึ่งเป็นสถานที่โปรดของเขา เขาถือถ้วยกระดาษใส่น้ำชาอุ่นๆ ไว้ในมือ แต่แม้กระทั่งน้ำชานั้นก็ไม่อาจทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นได้ เพราะหัวใจของเขายังคงเต็มไปด้วยความโหยหามินโฮ
ทุกย่างก้าว ความเหงาถาโถมเข้ามาหาเขามากขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น ขาของเขาก็อ่อนแรง ศีรษะหมุน และเขาล้มลงบนพื้นกระเบื้อง คู่สามีภรรยาที่เดินผ่านมาเห็นเขาล้มลงจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วยเหลือ ชายหนุ่มคุกเข่าลงข้างๆ จีซอง พยายามคลำชีพจร แต่ก็ไม่พบชีพจร หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาตกใจมาก เพราะชายตรงหน้าพวกเขานั้นไม่มีสัญญาณของชีวิตแล้ว
ขณะที่พวกเขารอรถพยาบาล ความกลัวก็เข้าครอบงำหัวใจ ในที่สุด เสียงไซเรนก็ดังขึ้นมาจากระยะไกล และในไม่ช้า รถพยาบาลก็พาจีซองไปโรงพยาบาล

ในโรงพยาบาล

เมื่อจีซองตื่นขึ้นมา เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล พยายามรวบรวมสติ แสงสว่างจ้าทำให้แสบตา และความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เขามองสายน้ำเกลืออย่างช้าๆ และรู้สึกกลัว เข็มที่ปักอยู่ที่แขนทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้แค่เหนื่อย แต่เขาอยู่ในโรงพยาบาล ทันใดนั้น ความคิดของเขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชื่อ "โฮชิกที่รัก" ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ จีซองรับสายโดยยกโทรศัพท์แนบหู เสียงของมินโฮฟังดูร่าเริงและอบอุ่น:

มินโฮ: เฮ้ เจ้าตัวเล็ก! เป็นไงบ้าง? ลืมไปหรือเปล่าว่าอีกสองวันพ่อจะกลับบ้าน? พอพ่อกลับไปถึง พ่อจะกอดและจูบหนูเยอะๆ เลยนะ

แต่กลับมีเพียงความเงียบงันตอบกลับมา

มินโฮ: เฮ้ ซอนนี่ ทำไมเงียบจัง ทุกอย่างโอเคไหม?

จีซองลังเลใจว่าจะบอกความจริงกับมินโฮเรื่องที่เขานอนโรงพยาบาล หรือจะโกหกเขาเพื่อไม่ให้เขาเป็นห่วง