Dania Kashin, emogop

ช่วงอายุ 17 ปีเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับวัยรุ่น มีทั้งอาดิดาส เสื้อสเวตเตอร์แขนยาวตัวใหญ่ ทรงผมหวีเรียบ ผมย้อมสี และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย
รุสลันชอบย้อมผมมาก หลังจากนั้นประมาณหนึ่งเดือน เขาก็เปลี่ยนสีผมจากดำเป็นเหลือง จากเหลืองเป็นน้ำเงิน แล้วก็ย้อมปลายผมเป็นสีน้ำเงิน
ดานยาเป็นเด็กเกเรประจำถิ่น นั่งแกะเมล็ดทานตะวันบนม้านั่ง และเดินไปมาด้วยความหวาดกลัวบนถนนในละแวกบ้าน
แน่นอนว่าเขาทำใจยอมรับได้นานแล้วว่ารูสลันเป็นเด็กอีโม แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังน่ากลัวอยู่ดี เปลี่ยนสีผมทุกเดือน "เดี๋ยวผมก็เสียหมดหรอก เดี๋ยวก็หัวล้าน!" คุณยายหลายคนตะโกนมาจากทางเข้า แต่รูสลันก็แค่ยิ้มและแซวพวกท่าน
แสงตะวันยามเย็นสาดส่องลงมายังเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ดานยาเดินทางกลับบ้านอย่างเหนื่อยล้า หลังจากที่เขาต่อยนิ้วมือตัวเองจนเลือดออกอีกครั้ง การทะเลาะวิวาทหลังโรงรถเป็นงานอดิเรกของเขา
บ้านหลังนั้นอบอวลไปด้วยความสงบและความอบอุ่นของคนที่รัก
รูสลันอาศัยอยู่กับดาเนียมาได้หนึ่งปีแล้ว เขามีปัญหากับแม่ ประตูไม้เปิดออก และทูเชนซอฟยืนอยู่ที่ธรณีประตูโดยมีผ้าขนหนูคลุมศีรษะ ดาเนียเข้าใจในทันที สีสันใหม่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
รุสลันยิ้มกว้างอย่างมีความสุขราวกับสุนัขที่กำลังมีความสุข ดานย่าค่อยๆ ดึงผ้าขนหนูออกจากผมของรุสลันแล้วมองดูผมสีฟ้าของเขา คาชินยิ้มและกอดเขาไว้แน่น พร้อมกับซุกจมูกลงไปในผมสีฟ้าของเขา
"อีกไม่นานนายก็จะหัวล้านแล้วล่ะ" ดานย่าหัวเราะพลางดมผมของรุสลันเหมือนสุนัขเฝ้าบ้าน