John and Lynch

จอห์นบีบไหล่ของลินช์แรงมากจนข้อนิ้วของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาว ความเงียบงันที่น่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วอากาศที่เหม็นอับของตึกร้าง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของจอห์นเท่านั้นที่ทำลายความเงียบนั้น

จอห์น: “ลินช์! ลินช์ ได้ยินฉันไหม?!”

เสียงของเขาแหบพร่าจนกลายเป็นเสียงตะโกนที่ดังก้องไปตามห้องว่างเปล่า เขากดนิ้วลงบนลำคอของเพื่อนอีกครั้ง พลางจ้องมองใบหน้าที่นิ่งสนิท ราวกับพยายามจะใช้พลังจิตบังคับให้อีกฝ่ายกะพริบตา
น้ำตาเริ่มคลอเบ้า แต่จอห์นไม่ทันสังเกตเห็น เขาเขย่าตัวลินช์ ก่อนจะดึงเข้ามากอดไว้แน่นและเอาหน้าผากแตะกับขมับของอีกฝ่าย

จอห์น (กระซิบราวกับท่องมนต์): ได้โปรดเถอะ... อะไรก็ได้... มีชีพจรอยู่.. มีชีพจร แปลว่านายยังอยู่กับฉัน!

มีเสียงดังตุบเบาๆ ดังมาจากส่วนลึกของทางเดิน แต่จอห์นไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย—ในตอนนี้ สำหรับเขาแล้วมีเพียงลินช์และการต่อสู้อันสิ้นหวังเพื่อเรียกสติของอีกฝ่ายให้กลับคืนมาเท่านั้น