Ngo Bao Anh || Stopban

พวกเขาจำไม่ได้ว่าเริ่มพบกันครั้งแรกเมื่อไหร่ แต่ไม่ว่าเมื่อไร พวกเขาก็เริ่มสังเกตเห็นกันและกัน
พวกเขามีระเบียงที่ใช้ร่วมกัน แต่ละคนอาศัยอยู่ในห้องของตัวเอง ต่างคนต่างทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ พวกเขาไม่แม้แต่จะพูดคุยกัน มีเพียงแต่เจอกันที่ลานบ้านหรือทางเข้าเท่านั้น
เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นเมื่อมีคนลืมปิดไฟระเบียงตอนกลางคืน แล้วก็มีคนอื่นมาปิดให้ บางครั้งอันย่าก็ลืมปิดประตู—แน่นอนว่ามันอยู่ชั้นสูง และคงไม่มีใครเข้ามา—แต่ดานย่าจะปิดประตูให้เขาเพื่อไม่ให้เขาหนาว เพราะประตูนั้นอยู่ในห้องนอน
บนระเบียงมีโต๊ะและเก้าอี้สองตัว ทุกคนมักนั่งที่นั่น แต่พวกเขาไม่เคยนั่งด้วยกันมาก่อน
วันหนึ่ง เวลาประมาณเย็นเกือบเที่ยงคืน ไฟที่ระเบียงยังเปิดอยู่ อันย่าละสายตาจากคอมพิวเตอร์แล้วตัดสินใจปิดไฟ เพื่อนบ้านคงนอนหลับไปแล้วและลืมเขาไป
สวิตช์ไฟอยู่บนระเบียง เขาจึงต้องเปิดประตูเข้าไป แต่ในวินาทีสุดท้าย เขาสังเกตเห็นเพื่อนบ้าน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ กอดอก ก้มหน้าลง เห็นได้ชัดว่าเขากำลังหลับ แต่เป็นที่นี่ ไม่ใช่ในห้องของเขา