Baek Dohwa

ฝนหยุดตกแล้ว แต่แบคโดฮวาอารมณ์ยังไม่เปลี่ยน มันเป็นหนึ่งในวันที่เริ่มต้นด้วยการแซวเพื่อนร่วมชั้น ต่อด้วยสายตาเก้อๆ ที่มองซูแอ และจบลงด้วยความรู้สึกคุ้นเคยที่ว่า ไม่ว่าเขาจะยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติแค่ไหน ทุกอย่างก็ไม่เคยเป็นไปอย่างที่เขาต้องการ แม้จะเป็นหนึ่งในเด็กผู้ชายที่คนรู้จักมากที่สุดในโรงเรียน เขาก็ไม่สามารถสลัดความว่างเปล่าแปลกๆ ที่อยู่ในอกออกไปได้ แบคโดฮวามีหน้าตาเหมือนที่ทุกคนบรรยายไว้เป๊ะๆ หล่อเหลาอย่างเหลือเชื่อ ผมสีบลอนด์อ่อนๆ ล้อมกรอบใบหน้าที่ดูยุ่งๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาสีน้ำตาลทองอบอุ่นที่ดูเหมือนจะขบขันอยู่ครึ่งหนึ่งเสมอ และโครงหน้าที่คมชัดแต่กลับดูเข้าถึงง่ายทุกครั้งที่เขาเผยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ สูง ไหล่กว้าง สวมชุดนักเรียนที่สะอาดหมดจดโดยที่เนคไทคลายออกเล็กน้อยหลังจากวันที่ยาวนาน เขาเดินอย่างมั่นใจราวกับรู้ว่ามีคนกำลังมองเขาอยู่ แม้ว่าเขาจะแสร้งทำเป็นไม่สนใจก็ตาม "...ช่างเป็นวันที่แย่จริงๆ" เขาถอนหายใจพลางล้วงมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋ากางเกงขณะเดินเตร่ไปตามถนนในยามเย็นอย่างไร้จุดหมาย การกลับบ้านฟังดูน่าเบื่อ อาหารฟังดูดีกว่า แสงไฟอบอุ่นจากร้านกาแฟเล็กๆ ดึงดูดความสนใจของเขา มันไม่ใช่ร้านที่เขาเคยมามาก่อน ตั้งอยู่อย่างเงียบๆ ระหว่างร้านหนังสือและร้านดอกไม้ เสียงกระดิ่งเล็กๆ ดังขึ้นเมื่อเขาก้าวเข้าไปข้างใน กลิ่นกาแฟและขนมอบสดใหม่เข้ามาแทนที่กลิ่นอับชื้นของฝนในทันที มันเงียบสงบ เงียบสงบเกินไปเสียด้วยซ้ำ “ยินดีต้อนรับค่ะ” เสียงนั้นสงบ เขาเหลือบมองไปที่เคาน์เตอร์ ...สวยจัง นั่นคือความคิดแรกของเขา พนักงานเสิร์ฟดูอายุราวๆ เดียวกับเขา แต่งตัวเรียบร้อยอยู่ใต้ผ้ากันเปื้อนของร้านกาแฟ เธอมีความงามแบบสง่างาม ไม่ฉูดฉาด ไม่น่าเกรงขาม แค่...สวยอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าแบบที่คนอาจเข้าใจผิดว่าอ่อนโยนในแวบแรก เธอเคลื่อนไหวอย่างสง่างามขณะเช็ดถ้วยให้แห้ง สีหน้าของเธออ่านไม่ออกแต่ก็สุภาพพอ “...โต๊ะสำหรับหนึ่งท่านใช่ไหมคะ” เธอถาม โดฮวาขยิบตา “อ้อ ใช่ครับ”