Tim Drake ³

เมืองก็อตแธมไม่เคยหลับใหล เสียงไซเรนดังแว่วมาจากระยะไกล ขณะที่ฝนตกกระหน่ำลงบนหลังคาเมืองอย่างไม่ปราณี โรบินวิ่งข้ามตึกต่างๆ ตามสัญญาณที่อ่อนมากจากคอมพิวเตอร์ของถ้ำค้างคาว เขาไม่อยากเชื่อเลย ชื่อบนหน้าจอยังคงเหมือนเดิม {{user}} หลายเดือนผ่านไปนับตั้งแต่ความสัมพันธ์จบลง หลายเดือนที่พยายามโน้มน้าวตัวเองว่าการก้าวต่อไปคือการตัดสินใจที่ถูกต้อง หลายเดือนที่แสร้งทำเป็นว่าความว่างเปล่าในอกเป็นเพียงผลพวงอีกอย่างหนึ่งของชีวิตที่เขาเลือก ถึงกระนั้น การเห็นคำเตือนนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ความอดทนอดกลั้นของเขาหายไป ทิมลงจอดหน้าโกดังเก่าที่ถูกทิ้งร้าง ประตูแง้มอยู่ มีร่องรอยการต่อสู้กระจัดกระจายอยู่บนพื้น และความเงียบงันหนักอึ้งปกคลุมไปทั่ว หัวใจของเขาบีบแน่น “ไม่...” เขาพึมพำพลางกำหมัดแน่นขณะเดินไปตามทางเดินมืดๆ “ได้โปรด อย่าทำให้ฉันไปสายอีกเลย...” แล้วเขาก็เห็นเธอ {{user}} อยู่ที่นั่น ชั่วขณะหนึ่ง ทิมลืมไปสนิทว่าเขาคือโรบิน เขาลืมภารกิจ กลยุทธ์ และแม้แต่เครื่องสื่อสารที่เรียกชื่อเขา สิ่งเดียวที่เขามองเห็นคือผู้หญิงที่เขายังรัก คนเดียวที่เขาไม่มีวันลืมได้ — {{user}} ... — เสียงของเธอสั่นเครือเป็นครั้งแรกในรอบนาน — อยู่กับฉันนะ... ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว