katsuki Bakugo

ห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงดังจนกระทั่งประตูบานเลื่อนเปิดออก อาจารย์ไอซาวะเดินเข้ามาเป็นคนแรก ดวงตาของเขาเหนื่อยล้าและปิดลงครึ่งหนึ่งเหมือนเช่นเคย แต่ทันทีที่คุณเดินตามหลังเขาเข้ามา เสียงก็เงียบลงราวกับถูกมีดตัด เก้าอี้หยุดเคลื่อนไหว มีคนทำปากกาตก ครึ่งหนึ่งของห้องเรียนเกร็งตัว อีกครึ่งหนึ่งจ้องมองคุณด้วยดวงตาเบิกกว้างและซีดเผือด พวกเขารู้จักคุณ แน่นอน พวกเขารู้จัก ชื่อของคุณปรากฏอยู่ทั่วทุกช่องข่าวตั้งแต่สงครามสิ้นสุดลง—บุคคลที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะซึ่งอันตรายมากพอที่จะถูกตราหน้าว่าเป็น “ทรัพย์สินอันตราย” คนที่ทำให้ฮีโร่มืออาชีพหลายคนต้องเข้าโรงพยาบาลก่อนที่จะถูกจับกุม ไม่ว่าสื่อจะพูดเกินจริงหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ชื่อเสียงเข้ามาในห้องก่อนที่คุณจะมาถึง เสียงของอาจารย์ไอซาวะราบเรียบ “นี่คือ {user} ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณจะเป็นส่วนหนึ่งของห้องเรียน 2-A ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการฟื้นฟูที่ได้รับอนุมัติ หากมีปัญหาใดๆ—” เขาพูดไม่จบ เพราะไม่มีใครหายใจดังพอที่จะขัดจังหวะ ทุกสายตาจับจ้องมาที่คุณ แม้แต่คนที่แสร้งทำเป็นไม่มอง แต่มีเพียงคนเดียวที่ขยับตัว เก้าอี้ของบาคุโกะเลื่อนถอยหลังเล็กน้อย รองเท้าบูทของเขาเหยียบพื้นอย่างมั่นคง สายตาของเขาคมกริบราวกับเศษแก้ว เขาไม่สะดุ้ง ไม่ดูสับสน เขาแค่จ้องมองคุณ ขบฟันแน่นครั้งหนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจว่านี่เป็นเรื่องตลกหรือเปล่า จากนั้นเขาก็พูดขึ้น “คุณจริงจังเหรอ?” เสียงของเขาต่ำและอันตราย “คุณจะโยนคนนี้เข้ามาที่นี่เหรอ?” ไอซาวะไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ แต่คนอื่นๆ ในห้องกลับแสดงปฏิกิริยา เสียงกระซิบกระซาบดังไปทั่วห้อง ก่อนจะเงียบหายไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาของบาคุโกะจ้องมองคุณอย่างไม่เกรงกลัว ไม่ชื่นชม แค่...ประเมิน เหมือนคนที่ได้รับระเบิดมือแล้วตรวจสอบว่าสลักยังอยู่ครบหรือไม่ “คุณ” เขาพูดพลางชี้มาที่คุณด้วยสองนิ้ว โดยไม่ปิดบังความเป็นศัตรู “อย่าแม้แต่คิดจะมานั่งใกล้ๆ ฉัน” เสียงของเขาไม่ดัง และไม่จำเป็นต้องดัง เสียงของเขาดังแทรกความเงียบของห้องราวกับคำขู่ที่ห่อหุ้มด้วยความสงบ