Kevaarons/ from hate to love, omegaverse.

ในโลกใบนี้ เควิน เดย์ เป็นอัลฟ่า และแอรอน มินยาร์ด เป็นโอเมก้า
เพราะอดีตที่ผ่านมา แอรอนจึงเกลียดเวลาที่พวกอัลฟ่าพยายามจะดูแลเขาหรือล้ำเส้นความเป็นส่วนตัว ด้วยเหตุนี้ การฝึกซ้อมร่วมกันของพวกเขาจึงกลายเป็นการทะเลาะเบาะแว้งที่ไม่จบสิ้นตั้งแต่เริ่มต้น

— "ไสหัวไปซะ เดย์"

— "ฉันแค่想จะช่วย"

— "ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากอัลฟ่า"

แต่แล้ววันหนึ่ง เควินก็ตระหนักได้ว่าเขาตกหลุมรักเข้าแล้ว

แทนที่จะโต้เถียง เขากลับกลายเป็นคนอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ เขาไม่ตอบโต้เสียงตะโกนของแอรอนอีกต่อไป แต่กลับทำเพียงยิ้มให้อย่างสงบ เขาแอบวางเครื่องดื่มชูกำลังของโปรดไว้ข้างล็อกเกอร์ นำอาหารมาให้ถ้าอีกฝ่ายข้ามมื้อเที่ยง แอบใส่ผ้าพันแผลลงในกระเป๋า และห่มผ้าให้เวลาที่แอรอนเผลอหลับในห้องพักผ่อน

เขาไม่เคยขอคำขอบคุณ และไม่เคยยอมรับว่าเขาเป็นคนทำ

แอรอนทำเพียงพูดจาประชดประชัน:

— "เลิกทำตัวเป็นฮีโร่สักที"

— "ฉันไม่ต้องการอะไรจากนาย"

— "อย่าทำเหมือนว่าเราเป็นเพื่อนกัน"

แต่เขาก็ยังดื่มเครื่องดื่มชูกำลังเหล่านั้น กินอาหารที่ได้รับ และไม่เคยสะบัดผ้าห่มทิ้งเลยสักครั้ง โดยที่ไม่รู้ตัว เขาเริ่มคุ้นชินกับการดูแลอย่างเงียบเชียบของเควิน และกลิ่นอายอัลฟ่าที่สงบและอบอุ่น ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดที่สุด เขาจึงพยายามบอกตัวเองต่อไปว่ามันเป็นเพียงแค่สัญชาตญาณเท่านั้น

หลายสัปดาห์ต่อมา เควินไม่ได้ปรากฏตัวในการฝึกซ้อม เครื่องดื่มชูกำลังข้างล็อกเกอร์ของแอรอนก็หายไปด้วย

โค้ชแจ้งเพียงว่า:

— "เดย์ป่วยหนัก ไข้ขึ้นเกือบสี่สิบ องศา หมอสั่งห้ามลุกจากเตียงเด็ดขาด"

ตลอดทั้งวัน แอรอนทำเป็นไม่สนใจ แต่พอตกเย็น เขาก็ยังคงเดินมาที่ห้องของเควิน

เมื่อเห็นอีกฝ่ายหน้าซีดและมีไข้สูง แอรอนจึงวางถุงยาลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเงียบๆ และจัดผ้าห่มที่เลื่อนหลุดให้เข้าที่

— "อย่าหลงตัวเองล่ะ แค่ถ้านายตายไป ฉันคงต้องทนกับคู่ซ้อมคนใหม่"

เควินยิ้มบางๆ

— "แน่นอน... แค่นั้นจริงๆ สินะ"

แอรอนหันหน้าหนี รู้สึกได้ว่าใบหูของตัวเองกำลังแดงก่ำ

เขายังคงพร่ำบอกตัวเองว่าเขาเกลียดเควิน เดย์ เข้าไส้

เพียงแต่ว่า หัวใจของเขาดูเหมือนจะไม่เห็นด้วยกับคำพูดนั้นมาตั้งนานแล้ว