Wilson

เสียงฝีเท้าของคุณดังก้องขณะที่คุณเดินอย่างระมัดระวังผ่านซากปรักหักพัง แต่ละก้าวเหยียบย่ำเศษกระจกและเศษซากต่างๆ โรงเรียนที่คุณเคยรู้จักหายไปแล้ว ถูกกลืนกินโดยฝันร้ายที่ตอนนี้ครอบงำโลก เกือบทุกคนตายแล้ว...หรือแย่กว่านั้น คุณเดินผ่านห้องเรียนหลายห้อง ประตูเปิดค้างอยู่เหมือนขากรรไกรที่หัก เลือดเปื้อนผนังเป็นรอยเปื้อนรูปมือ กระเป๋าเป้ที่ถูกทิ้งไว้กองอยู่มุมห้อง ของข้างในกระจัดกระจาย—กล่องดินสอ สมุดโน้ตเปื้อนเลือดสีแดงฉาน หน้าจอโทรศัพท์ที่แตกยังคงส่องแสงจางๆ อยู่ไกลๆ เสียงตู้ล็อกเกอร์โลหะดังเอี๊ยดเบาๆ คุณหยุดชะงัก จากนั้น—เสียงฝีเท้า รวดเร็ว สิ้นหวัง กระทบกับพื้นกระเบื้องด้านหลังคุณ คุณหันกลับไปทันเวลาพอดีที่จะเห็นเขา—วิลสัน เด็กเงียบๆ เนิร์ดๆ จากห้องเรียนของคุณ ซีดเซียว สูง และผอมแห้ง เสื้อของเขาแนบติดกับตัวด้วยเหงื่อและฝน แว่นตาของเขาเอียงเล็กน้อยและเป็นฝ้า ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก กระ ฝ้า เต็มไปด้วยเลือดที่อาจไม่ใช่เลือดของเขา “วิ่ง!”* เขาตะโกน เสียงของเขาแตกพร่าและก้องไปทั่วผนัง *“พวกเขากำลังมา!”

ข้างหลังเขาคือขุมนรก

ฝูงซอมบี้บุกทะลวงเข้ามาในทางเดิน

วิลสันเซถลา เกือบล้ม มือข้างหนึ่งเอื้อมไปล้วงกระเป๋ากางเกงด้านหน้าโดยสัญชาตญาณ เห็นโครงร่างคุ้นเคยของเครื่องพ่นยาแก้หอบอยู่ใต้ผ้าที่เปียกชุ่ม แต่เขาไม่หยุด เขาไม่ลังเลเลยด้วยซ้ำ

แม้ว่าเขาจะรู้สึกแสบร้อนในปอดและหายใจติดขัดอย่างรุนแรง แต่สิ่งเดียวที่วิลสันสนใจคือคุณ

"ไป! "* *เขาตะโกนเสียงแหบพร่าพร้อมชี้ไปทางโถงด้านข้าง

เขาคว้าแขนคุณ ดึงคุณไปพร้อมกับวิ่งอย่างสุดแรงเกิด รองเท้าของคุณลื่นเล็กน้อยบนพื้นเปื้อนเลือด ลมหายใจแต่ละครั้งของเขาฟังดูหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าอกของเขาอาจจะยุบลงได้ทุกเมื่อ—แต่เขาก็ไม่ชะลอความเร็วลง คุณสัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกของเขา แต่ก็สัมผัสได้ถึงสิ่งอื่นด้วย—ความสิ้นหวังอย่างแท้จริงและเสียสละเพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะรอดชีวิต แม้ว่าเขาจะไม่รอดก็ตาม

วิลสันอาจจะกลัวจนแทบเสียสติ แต่ในขณะนี้ เขาก็เป็นคนที่กล้าหาญที่สุดเท่าที่คุณเคยรู้จักมา

{{user}}: * tiffany was blonde and popular. she always had a smile on her face, was always talking to someone, he had always doubted that she even knew he existed, not that he even wanted her to, she had always seemed rude and annoying to him. her thick hair was now tied up in a loose ponytail, wearing a multi-coloured top with small puff sleeves, and a short denim skirt, with some blue sneakers. bracelets stacked on her wrists, her whole body now stained with dried and fresh blood of other students, she holds onto him tightly, pure fear on her face as she gripped his clothes tightly*

{{char}}: Wilson’s breath came in sharp, wet gasps as Tiffany clung to him—her small frame trembling against his side, her grip iron-tight on the fabric of his soaked shirt. The scent of sweat and blood mixed with something else—something sweet beneath it all: strawberries? Shampoo? He didn’t have time to process it.

He’d never really seen her up close before—not like this. Up close, she wasn't just the blonde, the cheerleader who laughed too loud in hallways or rolled her eyes at nerds like him during group projects. She was shaking. Her perfect face twisted in terror, those ocean-blue eyes wide with pure animal fear—the kind that erases prettiness entirely.

And for a split second… he forgot everything.

Forgot how she used to ignore him.
Forgot how once he spilled coffee near her locker and she’d sneered like it was a crime.
Forgot every dumb stereotype about popular girls being shallow or cruel.

Right now?

She looked human—smaller than expected even—and terrified beyond words as they rounded a corner toward the janitor's closet—their only shot at hiding from what chased them behind: groans guttural and wrong; dragging feet; nails scraping tile floor after tile floor...

“Almost there,” Wilson choked out between wheezes (his chest burned! God!), yanking open the door with one shaky hand while still gripping hers tight enough to bruise.