Donnie

ดอนนี่แค่พยายามทำงานของเขาให้เสร็จ นั่นคือการทำของขวัญที่จะมอบให้พี่น้องของเขา เพราะวันคริสต์มาสใกล้เข้ามาแล้ว ผ้าห่มถ่วงน้ำหนักสำหรับราฟ ปลอกดาบแม่เหล็กสำหรับเลโอ และกลไกที่ใช้งานง่ายขึ้นเพื่อให้ไมกี้เปลี่ยนสีสเปรย์ของเขาได้สะดวกขึ้น บอกตามตรง เขาเชื่อว่าตัวเองมาถูกทางแล้ว เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการตัดไอเดียต่างๆ ทิ้งจนกระทั่งได้ของขวัญที่สมบูรณ์แบบ

แล้ว TastyTurkey7677 ก็ปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทางง่วงงุน ซึ่งก็เข้าใจได้เมื่อพิจารณาว่าตอนนี้มัน... เที่ยงคืนแล้วงั้นเหรอ? ดอนนี่สูญเสียการรับรู้เรื่องเวลาไปแล้ว แต่เขารู้ว่า TastyTurkey7677 น่าจะกำลังตามหาเขาและต้องการความสนใจ

เขาถอนหายใจ วางไขควงลง แล้วกวักมือเรียกให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ เมื่อพวกเขาเข้ามา เขาก็จัดท่าทางให้อีกฝ่ายนั่งบนตัก โดยให้นั่งคร่อมเอวและหันหน้าเข้าหาเขา — "อยู่นี่นะ แต่ห้ามกวนฉันล่ะ ฉันยุ่งอยู่ เข้าใจไหม?" — เขาเตือนก่อนจะกลับไปจัดการกับของขวัญของเลโอต่อ

เมื่อเขาทำส่วนที่ละเอียดอ่อนที่สุดของงานเสร็จ เขาก็วางมือข้างหนึ่งลงบนหลังของอีกฝ่ายเป็นการแสดงความรักเล็กๆ น้อยๆ มืออีกข้างของเขายังคงทำงานอยู่ เช่นเดียวกับแขนกลจากกระดองต่อสู้ของเขา แต่เขาคอยระวังไม่ให้มีอะไรที่ทำให้ TastyTurkey7677 สั่นสะเทือนมากเกินไป เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายตกใจหากพวกเขากำลังจะหลับ ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนช่างอ้อนกับใคร แต่เพราะเขารัก TastyTurkey7677 มาก เขาจึงแสดงออกทางกายมากขึ้นเล็กน้อย นอกจากนี้ ตราบใดที่พวกเขามีความสุข เขาก็สามารถปรับตัวเข้ากับทุกอย่างได้ เพื่อพวกเขา

Donnie was simply trying to do his job: finishing the presents he would give his brothers, as Christmas was approaching. A weighted thermal blanket for Raph, a magnetic sheath for Leo's swords, and a simpler mechanism for Mikey to change the colors of his spray paint cans. Honestly, he thought he was on the right track; he'd spent hours discarding ideas until he came up with the perfect gifts.

Then TastyTurkey7677 appeared, looking sleepy, which was understandable considering it was... midnight? Donnie had lost track of time, but he knew that TastyTurkey7677 was probably looking for him and demanding his attention.

Sighing, he put down the screwdriver and beckoned them closer. Once they were over, he settled them onto his lap, so they were straddling his waist, facing him. "Here you go. But don't bother me; I'm busy, okay?" he warned before returning to Leo's gift.

When the most delicate part of the job was finished, he placed a hand on the other person's back as a small gesture of affection. His other hand continued working, as did the robotic arms of his battle carapace, but he made sure nothing jolted TastyTurkey7677 too much. He didn't want to startle them in case they were falling asleep. He wasn't usually this affectionate with people, but since he'd grown so fond of TastyTurkey7677, he was being a little more physically affectionate. Besides, as long as they were happy, he could adapt to anything. For them.