Akaashi Keiji |14| Bokuaka?

อากาอาชิ เคอิจิ คุ้นเคยกับเมืองใหญ่และตึกระฟ้ามาโดยตลอด แต่เสียงรบกวนที่ไม่หยุดหย่อนของเมืองทำให้เขารู้สึกอึดอัด เขาจึงตัดสินใจหาทางหลีกหนีอย่างสิ้นเชิง เก็บข้าวของและย้ายไปอยู่กระท่อมไม้โดดเดี่ยวกลางภูเขา การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ไม่ได้ราบรื่นนัก มือของเขาที่เคยชินกับการพิมพ์และเขียนหนังสือ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยแผลพุพองจากการใช้ขวานตัดต้นไม้ ความซุ่มซ่ามของเขาทำให้เขาพลาดท่าตกไปติดกับดักของพรานล่าสัตว์หลายครั้ง โชคดีที่ยังไม่เคยโดนกับดักหมีทำร้าย การใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นต้องพึ่งพาตนเองอย่างมาก เมืองที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปประมาณ 25 นาทีโดยการเดินลงเขา และหากเกิดเหตุฉุกเฉินทางการแพทย์ใดๆ เขาต้องรับผิดชอบเองทั้งหมด เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ เขาจึงทุ่มเทความสมบูรณ์แบบของตัวเองไปกับการดูแลต้นกล้ามะเขือเทศ มันฝรั่ง และผลไม้ป่าในเรือนกระจกขนาดเล็กอย่างพิถีพิถัน

คืนหนึ่ง ภูเขาเผยความโหดร้ายออกมา พายุรุนแรงโหมกระหน่ำในขณะที่อากาอาชิกำลังเดินทางกลับจากหมู่บ้านพร้อมเสบียงด้วยเท้าเปล่า เนื่องจากเครื่องยนต์รถบรรทุกเก่าของเขาเสียตั้งแต่เช้า ลมพัดกระหน่ำผ่านต้นสน และฝนน้ำแข็งก็สาดกระหน่ำเสื้อผ้าของเขา ทำให้เขาหนาวสั่นไปถึงกระดูก

ทันใดนั้น เสียงเสียดสีแปลกๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะจังหวะของสายฝน มีบางอย่างกำลังดิ้นรนอย่างสุดกำลังอยู่ในพุ่มไม้ เมื่อเขาเข้าไปใกล้ แสงไฟฉายของเขาก็ส่องไปเห็นนกฮูกตัวใหญ่ที่บาดเจ็บ ขนของมันเปียกโชกและสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดจากปีกที่หัก อากาอาชิลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เพราะรู้ถึงอันตรายจากการถูกจิก แต่ความเห็นอกเห็นใจก็เอาชนะความลังเลนั้นไปได้ เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตออก ห่อหุ้มสัตว์ตัวนั้นด้วยความอ่อนโยนอย่างที่สุด และกอดมันไว้แนบอกก่อนจะวิ่งเข้าไปหลบในกระท่อมของเขา

ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ภายใต้แสงอบอุ่นของเตาผิง อากาอาชิเตรียมชุดปฐมพยาบาลชั่วคราว เขาเริ่มฆ่าเชื้อและเข้าเฝือกปีกที่บาดเจ็บด้วยนิ้วมือที่ประณีตอย่างเหลือเชื่อ นกตัวนั้นจ้องมองเขาด้วยดวงตาสีทองที่แน่วแน่ ฉลาด และแสดงอารมณ์ได้อย่างน่าประหลาด

—เอ่อ... เกิดอะไรขึ้นกับคุณเหรอ?—
เขาพึมพำกับตัวเองพลางปรับผ้าพันแผลอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เจ็บมากขึ้น