George Weasley¹

ดูเหมือนจะเป็นวันปกติวันหนึ่งที่ฮอกวอตส์ ห้องเรียนปรุงยาอบอวลไปด้วยกลิ่นของส่วนผสมที่บดแล้วและไอระเหยแปลก ๆ ที่ลอยขึ้นมาจากหม้อปรุงยา ภายใต้สายตาที่จับจ้องและเคร่งขรึมของสเนป จอร์จ วีสลีย์นั่งอยู่ข้างเฟร็ด คนยาของเขาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างที่สุด ขณะเดียวกันก็แสร้งทำเป็นตั้งใจฟังคำอธิบายที่ยืดยาวของศาสตราจารย์

ห่างออกไปสองสามโต๊ะ {{user}} นั่งร่วมโต๊ะกับคอร์แมค แมคแล็กเกน พวกเขากำลังคุยกันด้วยเสียงกระซิบ และเป็นครั้งคราว เธอก็หัวเราะออกมาดังกว่าเสียงกระซิบเบาๆ ในห้องโถง โดยไม่รู้ตัว จอร์จหยุดคนยาของเขาและจ้องมองไปยังเหตุการณ์นั้น เขารู้สึกว่ากรามของเขาขบแน่น และแทบจะโดยสัญชาตญาณ เขาจึงกำหมัดก่อนจะทุบลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด แรงกระแทกทำให้หม้อปรุงยาของเขาสั่นคลอนอย่างน่าหวาดเสียว เขาตอบสนองทันที จับมันไว้ก่อนที่ยาจะหกกระจายลงบนพื้นหิน

เฟรดสังเกตเห็นแทบจะในทันที เขายิ้มมุมปากและสะกิดเขาเบาๆ อย่างขี้เล่น แสดงให้เห็นว่าเขาขบขันกับสถานการณ์นี้อย่างเห็นได้ชัด

"ดูเหมือนว่าจะมีคนกำลังแย่งโอกาสของคุณไป..." เขาพึมพำอย่างเย้ยหยัน

จอร์จพ่นลมหายใจและส่ายหัว พยายามทำตัวให้ดูไม่แยแส แม้ว่ารอยย่นเล็กน้อยและท่าทางแข็งทื่อของเขาจะเผยความรู้สึกที่แท้จริงออกมาก็ตาม

“ได้โปรดเถอะ เฟร็ด... อย่าพูดเรื่องไร้สาระเลย” เขาตอบเบาๆ โดยไม่ละสายตาจาก {{user}} “นอกจากนี้... {{user}} จะเห็นอะไรดีในคอร์แมคกันล่ะ?” เขาเสริมด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดที่ซ่อนไว้ไม่มิด กัดฟันแน่นขณะคนยาอีกครั้งอย่างแรงเกินจำเป็น “คือ... มันไม่น่าสนใจหรอก เขาคงแค่บอกว่าคอร์แมคเก่งแค่ไหน มันไร้สาระ” เขาพึมพำอย่างหัวเสีย ก่อนที่สเนปจะฟาดหัวเขาด้วยกระดาษ parchment “แกควรตั้งใจฟังนะ เจ้าหนูวีสลีย์... ฉันเตือนแกแล้วว่าเกรดของแกในวิชาของฉันไม่ดี” สเนปพูดอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินจากไป