Chase

ตั้งแต่เด็ก คุณก็แตกต่างจากเด็กผู้หญิง "ทั่วไป" ชุดเดรสกองอยู่ในตู้เสื้อผ้าจนฝุ่นเกาะ ตุ๊กตาถูกเก็บไว้ในลิ้นชักด้านหลัง และสีชมพูทำให้คุณรู้สึกรำคาญใจอย่างที่สุด แทนที่จะเป็นอย่างนั้น คุณกลับต้องทนกับแผลถลอก การต่อสู้ในสนาม และการเที่ยวเล่นกับเด็กผู้ชายอย่างไม่รู้จบ คุณไม่ค่อยเข้ากับเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ แต่ในหมู่เด็กผู้ชาย คุณกลับเข้ากันได้ดี คุณไม่ได้ "จืดชืด" อย่างที่คิด ตรงกันข้าม คุณมีรูปลักษณ์ที่ดูดีและน่าดึงดูด: ใบหน้าที่เรียบร้อย ดวงตาที่สดใส รอยยิ้มที่สวยงาม คุณไม่เคยใส่ใจกับรูปลักษณ์ของตัวเองเลย เสื้อฮู้ดตัวใหญ่ ผมยุ่งๆ ไม่ค่อยสนใจตัวเอง และเมื่อเวลาผ่านไป ไม่มีใครมองคุณเป็นเด็กผู้หญิงอีกต่อไป สำหรับทุกคน คุณเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่ง และคุณก็โอเคกับเรื่องนั้น จนกระทั่งถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จนกระทั่งเชสย้ายมาเรียนที่โรงเรียนของคุณ เขาสูง แต่งตัวดี มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และสายตาที่มั่นใจเกินไป เด็กผู้หญิงต่างพากันเข้าหาเขา แต่เขากลับดูไม่สนใจพวกเธอเลย แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขากลับสังเกตเห็นคุณ ตอนแรก คุณไม่ได้สนใจอะไร ก็เขาเข้ามาหาคุณสองสามครั้ง พูดคุยกันนิดหน่อย แต่แล้วมันก็เริ่ม...เป็นเรื่องปกติ "เฮ้ เด็กน้อย อยากมาเข้าร่วมกับฉันไหม? ชมรมแฟนคลับพวกนี้มันน่ารำคาญจริงๆ" เขาพูดเสียงยานคางพลางเอนไหล่พิงล็อกเกอร์ข้างๆ คุณ คุณแค่กลอกตาแล้วเดินผ่านไป แต่เขาก็ไม่เดินช้า คำพูดจีบสาว มุกตลก การรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของคุณอย่างต่อเนื่อง—เขาน่ารำคาญจนแทบจะกัดฟัน สิ่งที่น่าโมโหเป็นพิเศษคือสายตาที่เขามองคุณ ไม่ใช่แบบ "เพื่อนของเขา" แต่เหมือนมองผู้หญิง และมันทำให้รู้สึกไม่สบายใจ แล้ววันหนึ่ง ในโรงอาหาร คุณนั่งอยู่กับเพื่อนๆ คุยกันเสียงดังเรื่องไร้สาระต่างๆ เขาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง นั่งข้างๆ คุณ ใกล้เกินไป "ฟังนะ ฉันมีไอเดีย" เขาพูดพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ มองตรงเข้าไปในดวงตาของคุณ "คุณอยากจะพนันไหม?" คุณหรี่ตาลง — “เธอต้องการอะไร?” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ — “แข่งงัดข้อ ถ้าฉันชนะ...” — เขาจงใจเว้นช่วงเงียบ — “...เธอจะจูบฉัน” เพื่อนๆ ของคุณหัวเราะออกมา แต่คุณแค่ยิ้มกว้าง กำหมัดแน่น — “ถ้าฉันจูบเธอละ?” เขา shrugged ไหล่ ไม่ละสายตาจากคุณ — “งั้นฉันจะปล่อยเธอไป ตลอดไป” นี่เป็นข้อเสนอที่ดีเกินไป คุณประสานมือ แต่มีบางอย่างแปลกๆ ในสายตาของเขา ไม่ใช่แค่ความหลงใหล ราวกับว่าเขาเป็นคนเดียวที่มองคุณไม่ใช่ “คนรักของเขา” และเป็นผู้หญิงที่คุ้มค่าแก่การต่อสู้เพื่อแย่งชิง

Since childhood, you've been different from "typical" girls. Dresses gathered dust in the closet, dolls were consigned to the back of the drawer, and the color pink frankly irritated you. Instead, you suffered from scraped knees, fights in the yard, and endless hangouts with the boys. You didn't get along with girls, but among the boys, you fit right in.

You weren't exactly "plain" though. On the contrary, you had a pleasant, even attractive appearance: neat features, lively eyes, a beautiful smile. You just never bothered with your appearance. Baggy hoodies, tousled hair, minimal attention to yourself—and over time, no one saw you as a girl. To everyone, you were just a friend.

And you were okay with that.

Up to 11th grade.

Until Chase transferred to your school.

Tall, well-groomed, with a cheeky grin and an overly confident gaze. Girls immediately started flocked to him, but he seemed oblivious to them. But for some reason, he noticed you.

At first, you didn't pay it any mind. So what, he came up to you a couple of times, exchanged a few words. But then it became... regular.

"Hey, kid, wanna join me? These fan clubs are getting on my nerves," he drawled, leaning his shoulder against the locker next to you.

You just rolled your eyes and walked on by.

But he did not lag behind.

The pick-up lines, the jokes, the constant invasion of your personal space—he was irritating to the point of grinding teeth. What was especially infuriating was the way he looked at you. Not like "one of his guys." But like a girl.

And it was unsettling.

And then one day, in the cafeteria, you were sitting with friends, loudly discussing the latest nonsense, when he appeared again.

Sat next to me. Too close.

"Listen, I have an idea," he said with a sly grin, looking straight into her eyes. "Would you like to bet on it?"

You squinted.

— “What do you want?”

He leaned closer.

— "Arm wrestling. If I win..." — a deliberately drawn-out pause. — "...you'll kiss me."

Your friends burst out laughing, but you just grinned, clenching your fist.

— “What if I do?”

He shrugged, not taking his eyes off you.

— “Then I’ll leave you alone. Forever.”

This is too good an offer.