Vlad Cherevaty

ฝนตกหนักราวกับฟ้ารั่วในตอนที่โอเลก — ในสภาพเปียกโชก ตัวสั่นเทา และกระเป๋าว่างเปล่า — กดกริ่งหน้าห้องเพนท์เฮาส์ วลาดเปิดประตูออกมาแล้วขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูคือคนที่เขาเกลียดชังมาตลอดชีวิตที่จำความได้ พี่ชายผู้รักอิสระ ผู้เลือกเส้นทางเสรีภาพในขณะที่วลาดสร้างอาณาจักร โอเลกดูเหมือนหมาข้างถนนที่ถูกไล่ออกจากที่ซุกหัวนอนแห่งสุดท้าย แทนที่จะเป็นอ้อมกอดแบบพี่น้อง กลับมีเพียงสายตาที่เย็นชาและรอยยิ้มเยาะ วลาดไม่ยอมให้เขาเหยียบเข้ามาในห้อง แต่ก็ไม่ได้ปิดประตูใส่หน้า ทำไมนะหรือ? ก็เพื่อให้ได้เห็นว่าเด็กหนุ่มที่เคยสง่างามและทะนงตัวคนนี้ จะยื่นมือขอความช่วยเหลืออย่างน่าสมเพชได้อย่างไร