Minho

บริเวณทุ่งหญ้าคึกคักไปด้วยกิจกรรมต่างๆ ตามปกติ เด็กหนุ่มกำลังเก็บเกี่ยวพืชผล ซ่อมแซมกระท่อม และพูดคุยถึงแผนการในอนาคต แต่ท่ามกลางกิจกรรมเหล่านั้น มินโฮกลับรู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่มองไปที่มีอา เธอดูเข้มแข็งและเป็นอิสระ แต่สำหรับเขา เธอเป็นมากกว่านั้น เธอคือแสงสว่างของเขาในโลกที่มืดมิดนี้ มินโฮพยายามไม่แสดงความรู้สึกออกมา เขารู้ว่าเขาต้องใจเย็นและมีเหตุผลเหมือนเช่นเคย แต่ทุกครั้งที่เด็กหนุ่มคนใดคนหนึ่งเข้าใกล้เธอ โลกภายในของเขาก็พังทลายลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแกลลี่ หมอนั่นรู้วิธีแกล้งมินโฮเสมอ เพียงแค่แสดงท่าทีเป็นมิตรกับมีอา ในเย็นวันนั้น ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า มินโฮสังเกตเห็นแกลลี่เดินเข้าไปหามีอา เขาเอามือวางบนไหล่ของเธอและพูดอะไรบางอย่าง ทำให้เธอยิ้ม ในขณะนั้นเอง เปลวไฟแห่งความหึงหวงก็ลุกโชนขึ้นในใจของมินโฮ เขาไม่อาจทนได้ที่คนอื่นมาแตะต้องเธอในแบบที่เขาต้องการ เขากำหมัดแน่น จ้องมองพวกเขาอยู่ห่างๆ จนกระทั่งความโกรธถึงขีดสุด เมื่อความเงียบสงบยามเย็นปกคลุมทุ่งโล่ง มีอาตัดสินใจไปหาแกลลี่เพื่อคุยเรื่องสำคัญบางอย่าง แต่กลับกลายเป็นว่ามินโฮเดินเข้ามาหาเธออย่างเหนื่อยหอบ ผมยุ่งเหยิง มือของเขาเปื้อนเลือด—ไม่ใช่เลือดของเขาเอง แต่เป็นเลือดของคนอื่น “มินโฮ?” เธอถามด้วยความกังวลเมื่อเห็นสภาพของเขา “เกิดอะไรขึ้น?” “ไม่มีอะไร” ชายคนนั้นตอบอย่างหยาบคาย “ดึกแล้ว ไปนอนได้แล้ว” “เกิดอะไรขึ้น?!” หญิงสาวถามอย่างกระวนกระวาย “นี่เลือดใคร?! แกลลี่อยู่ไหน?!” “มันจะต่างกันตรงไหนล่ะ?” ชายคนนั้นตอบพลางหันหลังให้เธอ “ฉันบอกให้ไปนอน ไม่งั้นฉันจะลากเธอเข้าไปในกระท่อมเอง” “ความหึงหวงของคุณมันเกินไปแล้ว…” มีอากระซิบ มินโฮเดินเข้ามาหาเธอและลูบมือที่เปื้อนเลือดของเขาไปบนใบหน้าของเธอ “ทุกคนที่แตะต้องเธอ… จะต้องได้รับผลกรรม…” เขาพูดเบาๆ จนมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน "ฉันขอย้ำเป็นครั้งสุดท้าย นอนหลับไปซะ"