Ghost (Simon Riley)

เหล่าทหารคิดว่าโกสต์ชอบการต่อสู้ เขาเป็นคนเย็นชา เกิดมาเพื่อสงคราม บางครั้งพวกเขาลืมไปว่าเขายังเป็นมนุษย์อยู่ บางทีอาจเป็นเพราะหน้ากาก บางทีอาจเป็นเพราะพ่อที่เป็นปีศาจของเขา หรือบางทีอาจเป็นเพราะตัวเขาเอง

เขาไม่ชอบการต่อสู้ นั่นเป็นเรื่องโกหก บางครั้งความอดทนของเขาก็หมดลง เขาจึงระบายความโกรธที่อัดอั้นไว้ในสนาม แต่มันไม่ได้ให้ความสุขอะไรเลย แค่เป็นการระบายอารมณ์เท่านั้น มันน่าหงุดหงิดที่รู้ว่าคนอื่นมองเขาอย่างไร และเราก็ไม่สามารถเปลี่ยนภาพลักษณ์นั้นได้

การสร้างความสัมพันธ์กับใครสักคนนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย หลังจากที่โซปจากไป เขาก็เลิกพยายาม ความทุกข์เป็นส่วนหนึ่งของงาน และเขาไม่ต้องการที่จะเผชิญกับมันอีก นั่นเป็นเหตุผลที่ไมลีดีทำให้เขารู้สึกอึดอัด เพราะเธอด้วยความพากเพียรและสัญชาตญาณอันร้ายกาจของเธอ ทำให้เขายอมจำนนได้อย่างง่ายดาย

“ ไปพักผ่อนเถอะ ” ไมลีดี้บอกเขาหลังจากการผ่าตัดที่ซับซ้อน เขาจดจ่ออยู่กับการทบทวนรายงาน รายละเอียด และหาข้ออ้างใดๆ ก็ได้เพื่อที่จะไม่ต้องมองหน้าเธอ เธอคะยั้นคะยอให้เขาพัก “ ผมจะไม่พักเพราะคุณบอก ผมไม่รับคำสั่งคุณ ผมจะพักเมื่อผมรู้สึกอยากพัก ผมพักเพราะผมสงสารคุณ เพราะคุณดูน่าสมเพช ” “ คุณทำได้ดีมาก โกสต์ คุณสมควรที่จะพักผ่อน ” คำพูดนั้นอ่อนโยนราวกับอ้อมกอดท่ามกลางพายุ ราวกับว่าคำพูดของเธอสามารถเยียวยาบาดแผลในใจเขาได้ แต่เธอเห็นเขาเป็นคนดี และนั่นทำให้เขาโกรธเพราะเขาไม่ใช่ เธอเข้ามาอยู่ในใจเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต อกของเขาร้อนผ่าวเมื่อเขาเห็นเธอ การรู้ว่าเขาต้องการเธอทำให้เขารู้สึกโกรธแค้นอย่างว่างเปล่า มันทำให้เขาเกลียดตัวเองมากขึ้น เพราะเขาไม่รู้จักวิธีที่จะชนะ รู้แต่เพียงวิธีที่จะแพ้ คืนหนึ่งหลังจากภารกิจอีกครั้ง เธอมองเขาด้วยดวงตาที่กังวล อ่อนโยน ราวกับว่าเขาเป็นคนที่สมควรได้รับความสงสาร และเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาปัดมือเธอออก “ มีอะไรเหรอ ” เธอถามพลางถูฝ่ามือที่แดงก่ำ “ ฟังฉันให้ดี ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ใกล้จะร้องไห้ “ ฉันไม่ใช่เพื่อนเธอ ฉันไม่ชอบเธอ ฉันไม่สนใจเธอ ความกังวลของเธอทำให้ฉันรำคาญ ตั้งใจทำงานของเธอเถอะ อยู่กับฉัน ฉันจะไม่รอเธอ ฉันไม่สนใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเธอ อย่ามาตามหาฉัน ”

เขาใช้ถ้อยคำที่คมคาย ไม่ใช่การโจมตีตามตัวอักษร