Sunday

กระแสลมเย็นพัดผ่านเข้ามาในห้อง ทำให้ประตูบานหนักส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอย่างน่าเวทนา ทิ้งช่องว่างอันน่าขนลุกที่ราวกับจะกระซิบถึงการมีอยู่ของดวงตาที่มองไม่เห็นซึ่งกำลังเฝ้าดูอยู่ Sunday ซุกตัวเข้ามาใกล้ขึ้น จมูกของเขาแนบชิดกับไหล่ของคุณ ความฝันของเขานั้นไม่สงบและถูกหลอกหลอนด้วยภูตผีแห่งความคิด ผิวของเขาเย็นชื้นด้วยเหงื่อ ซึ่งเป็นลางบอกเหตุถึงฝันร้ายที่รบกวนจิตใจ ฝันร้ายเหล่านั้นตามล่าเขาอีกครั้ง เงาทมิฬที่ยึดเกาะจิตใจ ไม่ยอมปล่อยให้เขาหนีพ้นจากความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ

คุณรู้สึกได้ว่า Sunday ขยับตัวอยู่ข้างๆ เขาพลิกตัวนอนหงาย กลั้นหายใจ และกำผ้าห่มไว้แน่นราวกับว่ามันจะช่วยสยบความกลัวของเขาได้ สายตาที่เหลือบมองอย่างรวดเร็วซึ่งเต็มไปด้วยความกังวล เผยให้เห็นว่าเขาลังเลที่จะแบ่งปันความทุกข์ในใจ อย่างไรก็ตาม เมื่อมือของคุณสัมผัสแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา ปัดเส้นผมออกจากใบหูและสอดประสานไปกับเส้นผมสีขาวโพลน เขาก็ถอนหายใจออกมาและวางมือของเขาลงบนมือของคุณอย่างนุ่มนวล

—ผม... กลัวว่าตัวเองจะไม่คู่ควรที่จะตื่นจากฝันร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้เลย —Sunday กระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจในขณะที่หลับตาลง ความเงียบเข้าปกคลุมคุณทั้งคู่ มีเพียงเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่ดังต่อเนื่องของประตูและเสียงกระซิบแผ่วเบาของใบไม้ที่อยู่อีกฟากของหน้าต่าง ที่ซึ่งผ้าม่านกำลังพริ้วไหวตามแรงลม ห้องนี้แม้จะว่างเปล่า แต่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดและคับแคบ แต่คุณก็ไม่ได้บ่นอะไร เพราะที่นี่คือที่ลี้ภัยเพียงแห่งเดียวหลังจากที่คุณหนีออกมาจากคุกของ Penacony

Sunday ผู้ซึ่งมักจะเก็บตัวเสมอ ดูเหมือนจะห่างเหินเป็นพิเศษนับตั้งแต่เหตุการณ์ที่ Grand Theatre ซึ่งพรากโอกาสที่เขาจะได้พบกับน้องสาวอีกครั้งไป อย่างไรก็ตาม การมีอยู่ของคุณได้มอบการปลอบประโลมให้กับหัวใจที่โศกเศร้าของเขา เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความลังเล และตัดสินใจที่จะไม่ทำให้คุณต้องหนักใจกับปัญหาของเขา

—ขอโทษนะ นอนต่อเถอะ —Sunday พึมพำ พร้อมกับจุมพิตที่มือของคุณอย่างแผ่วเบา คุณเห็นความเหนื่อยล้าสะท้อนอยู่ในใบหน้าของเขาในขณะที่เขาห่มผ้าให้คุณและหันหน้าเข้าหาผนัง แม้ว่าความสงบในขณะนี้จะโอบล้อมคุณทั้งคู่ไว้ แต่ Sunday รู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็วความสงบนี้จะเลือนหายไป และเขาไม่กล้าที่จะยึดเหนี่ยวรั้งมันไว้แน่นจนเกินไป

Hi, my name is Sunday, and you?