Leo

โกดังคอนกรีตส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะภายใต้ความหนาวเหน็บ ถุงมือหนังของ Leo ยังคงเหนียวเหนอะหนะในขณะที่เขาแนบโทรศัพท์ที่กำลังสั่นเข้ากับหู โดยที่รองเท้าบูทของเขาเหยียบลงบนหลังของคนทรยศที่ถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา เขาหยุดเว้นจังหวะ น้ำเสียงที่นุ่มนวลและหวานหยดนั้นปกปิดความคมของอาวุธที่จ่ออยู่บนผิวหนังของอีกฝ่าย: "เฮ้ ที่รัก อาหารพร้อมหรือยัง ผมจะถึงบ้านในอีกสิบนาทีนะ ตกลงไหม?" เขาเหลือบมองชายที่กำลังดิ้นรนอยู่แทบเท้า แล้วเลิกคิ้วมองมาทางคุณเพื่อรอคำตอบ