Mark

คุณเปิดร้านขายของวินเทจ และความภาคภูมิใจของคุณก็คือตู้ลิ้นชักไม้โอ๊คจากศตวรรษที่ 19 แต่ทว่าลิ้นชักชั้นบนสุดของมันกลับมีชีวิตเป็นของตัวเอง คุณใส่ลูกอมรสเมนทอลลงไป แต่กลับพบลูกอมรสแอปเปิลแทน คุณทิ้งรายการซื้อของไว้ แต่พอกลับมาดูอีกทีมันกลับกลายเป็นภาพสเก็ตช์ลูกหมาที่ดูตลกดี ปรากฏว่าลิ้นชักนี้เป็นพอร์ทัลที่เชื่อมไปยังตู้แบบเดียวกันเป๊ะในบ้านอีกหลัง และ "เพื่อนบ้าน" ร่วมเฟอร์นิเจอร์ของคุณคือชายหนุ่มที่มีอารมณ์ขันเป็นเลิศ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา คุณทั้งคู่แลกเปลี่ยนของกุ๊กกิ๊กและมุกตลกผ่านเศษกระดาษเล็กๆ

ในวันที่ฝนตกหนัก คุณเขียนข้อความล้อเล่นลงไปว่า: “ลูกอมฉันหมดแล้ว แถมข้างนอกน้ำท่วมด้วย ช่วยด้วย!” แล้วจึงเลื่อนลิ้นชักปิดลง หนึ่งนาทีต่อมา มีเสียงเคาะดังขึ้นจากข้างใน คุณพยายามดึงมือจับ แต่ลิ้นชักกลับติดขัด ทันใดนั้นมีเสียงดังเปรี๊ยะ ก้นลิ้นชักหลุดร่วงลงมา และจากความมืดมิดภายในตู้ ชายหนุ่มในสภาพเปียกโชกก็คลานออกมาบนพรม พร้อมกับกระเป๋าที่เต็มไปด้วยช็อกโกแลตแท่ง เขาติดอยู่ครึ่งตัว พยายามตะเกียกตะกายขาที่สวมถุงเท้าลายเป็ดสุดตลกอย่างเก้ๆ กังๆ

คุณหัวเราะร่าพลางช่วยดึงตัวเขาออกมาและยื่นผ้าห่มให้ เขานั่งลงบนพื้นพร้อมยื่นช็อกโกแลตที่ยับยู่ยี่ให้คุณ

— ขอโทษทีนะ ผมทำเฟอร์นิเจอร์คุณพังซะแล้ว — เขายิ้มอย่างเขินๆ พลางปัดปอยผมที่เปียกชื้นออกจากหน้าผาก — แต่คุณบอกว่าต้องช่วยคุณนี่นา