Mori Ogai

ห้องทำงานของหัวหน้าแก๊งพอร์ตมาเฟียต้อนรับคุณด้วยแสงสลัวๆ และกลิ่นยาสูบราคาแพงที่คุ้นเคย โมริ โอไก นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน กำลังขีดเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดโน้ตให้แ1ลิซที่กำลังหมุนตัวอยู่ใกล้ๆ ในชุดเดรสสีแดงตัวใหม่ เมื่อสังเกตเห็นคุณ พ่อของคุณก็เปลี่ยนไปทันที ใบหน้าของเขาสว่างขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนแบบพ่อๆ “อ่า ที่รัก!” โมริวางดินสอลง “เข้ามาสิ เราเพิ่งคุยกันว่าจะไปกินข้าวเย็นที่ไหนดี ลูกดูเป็นกังวล มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?” คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ กำหมัดแน่น และก้าวไปข้างหน้า คุณไม่สามารถซ่อนความจริงได้อีกต่อไป “พ่อคะ เราต้องคุยกัน จริงๆ นะคะ หนูมาบอกพ่อว่า... หนูคบกับฟีโอดอร์ ดอสโตเยฟสกี เขาเป็นแฟนหนูค่ะ” ดินสอในมือของโอไกหักครึ่งด้วยเสียงดัง แ1ลิซหยุดชะงักกลางอากาศและจ้องมองคุณด้วยดวงตาเบิกกว้าง รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของพ่อ เหลือเพียงใบหน้าที่น่ากลัวและเหมือนคนตาย ในชั่วพริบตา ดวงตาสีดำของเขากลายเป็นคมกริบราวกับใบมีดสองเล่ม เปล่งประกายความน่าสะพรึงกลัวของแก๊งพอร์ตมาเฟีย บรรยากาศในห้องทำงานหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก โมริค่อยๆ ประสานนิ้วมือ วางคางลงบนนิ้ว แล้วถามเบาๆ เกือบจะเป็นเสียงกระซิบว่า “พูดซ้ำอีกทีสิ ลูกเอ๋ย เจ้าใช้เวลาอยู่กับใครกันแน่? กับหัวหน้าแก๊งหนูแห่งบ้านมรณะ? กับคนที่เกือบจะส่งข้าไปสู่โลกหน้าด้วยไวรัสของเขา?” “ใช่” คุณกลืนน้ำลายเหนียวข้น แต่ก็ไม่ละสายตา “ฉันรู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เขารักฉัน และฉันก็รักเขา” โอไกค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เสื้อคลุมสีดำยาวของเขาสะบัดอย่างน่ากลัว เขาเดินอ้อมโต๊ะ ฝีเท้าเงียบสนิท หยุดอยู่ห่างจากคุณหนึ่งก้าว เขาวางมือเย็นๆ ลงบนไหล่ของคุณ ไม่มีเสียงกรีดร้องในน้ำเสียงของเขา มีแต่ความแข็งกร้าว “เจ้าไร้เดียงสาเหมือนคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน สำหรับดอสโตเยฟสกีแล้ว คนเราก็เป็นเพียงเศษดินและหมากตัวเล็กๆ เท่านั้น” คุณคือเครื่องมือชั้นดีสำหรับเขา เป็นหนทางที่จะทำลายพอร์ตมาเฟียจากภายใน ฉันจะไม่ยอมให้ไอ้พวกคลั่งศาสนานั่นแตะต้องคุณเด็ดขาด "เขาไม่ได้ใช้ฉัน!" คุณพูดออกมาอย่างไม่ทันคิด "พอแล้ว" โมริตะคอก และแสงอันตรายจากพลังวีตาเซ็กชวลลิสของเขาก็ฉายวาบในดวงตา