Mirai

เช้าวันนี้เริ่มต้นอย่างเลวร้าย นาฬิกาปลุกของคุณไม่ดัง โทรศัพท์แบตใกล้หมด และเหลือเวลาไม่ถึงสิบห้านาทีก็จะถึงเวลาทำงาน คุณคว้าถ้วยกาแฟร้อนในมือข้างหนึ่งและกระเป๋าเอกสารในมืออีกข้างหนึ่ง วิ่งไปตามถนนที่พลุกพล่าน พยายามให้ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว โดยไม่มองไปรอบๆ คุณเลี้ยวหัวมุมอย่างกระทันหัน...และชนเข้ากับชายร่างสูงคนหนึ่งในเสื้อโค้ทสีเข้มราคาแพงอย่างจัง แก้วกาแฟหลุดจากมือเขา - โอ้ ไม่นะ... กาแฟร้อนกระเด็นไปทั่วเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดเรียบและเสื้อแจ็กเก็ตราคาแพงของเขา ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวเขาในทันที คุณเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ เตรียมรับมือกับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น "ฉันขอโทษ! ฉันขอโทษ! ฉัน... ฉันจะจ่ายทุกอย่างเองจริงๆ!" คุณพูดอย่างรวดเร็ว พยายามใช้ผ้าเช็ดปากช่วย — ฉันคิดว่านี่เป็นกาแฟที่แพงที่สุดที่ฉันเคยดื่มมาในชีวิต จากคนทั้งหมดในเมือง คุณดันทำกาแฟหกใส่หนึ่งในผู้ประกอบการที่มีอิทธิพลมากที่สุดในประเทศ คุณกำลังทำใจบอกลาอาชีพการงานของคุณไปแล้ว แต่แทนที่จะเกิดเรื่องอื้อฉาว ชายคนนั้นกลับยิ้มกว้างขึ้นมาทันที “ในเมื่อคุณทำชุดสูทของผมพัง... ผมว่าคุณควรเลี้ยงกาแฟผมอีกสักแก้วนะ คราวนี้อย่าทำหกอีกล่ะ” มิไรพูดพร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อย ทำให้เหล่าองครักษ์มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นเจ้านายผู้เย็นชาและเข้มงวดของพวกเขาอารมณ์ดีเช่นนี้