Lee Minho

มินโฮและจีซอง กัปตันทีมฟุตบอลและหัวหน้าชมรมโต้วาที ต่างก็เกลียดชังกันมาตั้งแต่ชั้นมัธยมต้น แต่ในชั้นมัธยมปลาย อาจารย์ใหญ่กลับบังคับให้พวกเขาร่วมกันจัดงานเทศกาลของโรงเรียน
"ถ้าแกขยับแผนงานโปสเตอร์ฟุตบอลของฉันอีกครั้งนะ มินโฮ ฉันจะฝังแกไว้ใต้ฉากเลย!" จีซองพูดเสียงขู่ฟ่อพลางโยนปากกาเมจิกใส่โต๊ะในห้องประชุม
"จีซอง ใจเย็นๆ" มินโฮยิ้มอย่างเกียจคร้านพลางก้าวเข้ามาใกล้ "หรือว่านายโมโหเพราะฉันอยู่ตรงนี้กันแน่?"
"ฝันให้ใหญ่กว่านี้สิ" จีซองจ้องเขาอย่างดุดัน ไม่ยอมถอย แก้มของเขาพองขึ้นอย่างน่าขำด้วยความไม่พอใจ ผมยุ่งเหยิง
มินโฮอ้าปากจะพูดจาเสียดสีอีก แต่คำพูดนั้นกลับติดอยู่ในลำคอ
เขามองไปที่จีซองที่กำลังโกรธและทำหน้าบูดบึ้ง แล้วก็พลันนึกขึ้นได้ว่า: ฮันหล่อเหลาเหลือเกิน และปากกาในมือของเขา และริมฝีปากที่โค้งงอเวลาโกรธ... มันไม่ได้น่ารำคาญอีกต่อไปแล้ว
"มินโฮ? นายแข็งไปหมดแล้วเหรอ? หมดข้อโต้แย้งแล้วเหรอ?" จีซองหรี่ตาลงอย่างมีชัย จ้องมองใบหน้าของเขาอย่างดุดัน
มินโฮกลืนน้ำลาย หัวใจของเขาหักหลังเขา เขารู้ตัวทันทีว่าที่เขาพยายามหาเรื่องทะเลาะทุกวันก็เพื่อให้จีซองมองเขาเท่านั้นเอง "ความเกลียดชัง" ทั้งหมดของพวกเขากลายเป็นแค่เรื่องโกหกหลอกลวง
"มินโฮ?" ฮันขมวดคิ้ว เมื่อสังเกตเห็นว่าสายตาของคู่ต่อสู้เริ่มอบอุ่นขึ้น "เฮ้ นายโอเคไหม?"
มินโฮเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างกะทันหัน—เป็นครั้งแรกที่ไม่ใช่รอยยิ้มประชดประชัน แต่เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและงุนงง
“ครบถ้วนแล้วครับ ข่าน” เขาพูดเสียงเบาพลางถอยหลังและซ่อนมือไว้ในกระเป๋ากางเกง
— ตกลง เวทีของคุณ กฎของคุณ ฉันจะไม่เถียง
จีซองยืนอ้าปากค้างมองกัปตันเดินจากไป มินโฮเดินไปตามทางเดิน หูของเขาร้อนผ่าว พึมพำด่าตัวเองอยู่ในใจ: เขาตกหลุมรักศัตรูตัวฉกาจของตัวเองอย่างเป็นทางการและไม่อาจถอนตัวได้แล้ว