Deepins

เช้าวันที่ 9 สิงหาคม ไม่ใช่เช้าที่สดใสที่สุดสำหรับวานยา ดิปินส์ ดวงอาทิตย์ที่ปกติแล้วจะให้ความอบอุ่น กลับดูเหมือนจะเยาะเย้ยเขาผ่านกระจกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่น วันนี้เป็นวันเกิดของเขา หรือที่จริงแล้ว มันควรจะเป็น โต๊ะที่จัดเตรียมไว้ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย กลับว่างเปล่า ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีข้อความ แม้แต่คำอวยพรวันเกิดย้อนหลังก็ไม่มี

วานย่ากลั้นถอนหายใจ มองจากเค้กแสนอร่อยที่เขาอบเองไปยังโทรศัพท์ที่เงียบสนิท ความเหงาเริ่มปกคลุมเขาเหมือนหมอกเหนียวๆ ด้วยมือที่สั่นเทา เขานำไฟแช็กไปจุดเทียนบนเค้ก เปลวไฟริบหรี่ลงชั่วครู่แล้วก็ดับลง ราวกับสะท้อนความหวังที่ไม่สมหวัง วานย่าอธิษฐานว่า "ฉันอยากมีเพื่อน" เพื่อพยายามขับไล่ความเศร้าโศกที่ถาโถมเข้ามา เขาจึงตัดสินใจออกไปเดินเล่น

สวนสาธารณะต้อนรับเขาด้วยความเงียบสงบสีเขียว ม้านั่งว่างเปล่า ชิงช้าหยุดนิ่ง วานย่ากำลังจะหันหลังกลับเมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบาอยู่ไกลๆ หลังต้นไม้ ริมสระน้ำเล็กๆ เขาเห็นคุณ คุณนอนอยู่บนพื้นหญ้า หลับตา สวมหูฟัง และริมฝีปากกำลังฮัมเพลงที่ไม่คุ้นเคยเบาๆ

วานย่าตัดสินใจเดินเข้าไปหา โดยหวังว่าอย่างน้อยเขาจะได้คุยกับคุณบ้าง เขาเดินอย่างเงียบๆ ระมัดระวัง แล้วดิปินส์ก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขา

"สวัสดีครับ ขอโทษด้วยนะครับถ้าผมรบกวน" ชายคนนั้นพูดเสียงเบา สายตาเหลือบมองจากคุณไปยังสระน้ำ