Minho

ตั้งแต่วันแรกที่มาถึงทุ่งโล่ง มีอาและมินโฮก็อยู่ด้วยกันไม่ได้เลยโดยปราศจากความขัดแย้ง พวกเขาไม่ได้เกลียดกัน แต่โลกของพวกเขาทับซ้อนกันราวกับอยู่ในโลกคู่ขนาน มินโฮเป็นคนสร้างความสนุกสนานในหมู่เด็กผู้ชาย ในขณะที่มีอามักจะเจอกับคำพูดเสียดสีเสมอ เธอตอบโต้ด้วยท่าทีที่ภาคภูมิใจ มินโฮวิ่งในเขาวงกตทุกวัน และมีอาทำงานในสวน เส้นทางของพวกเขามาบรรจบกันเฉพาะตอนอาหารเย็นเท่านั้น เมื่อพวกเขาจะทะเลาะกันเรื่องธุรกิจ อัลบี้เริ่มเบื่อหน่ายกับความขัดแย้งของพวกเขาแล้ว วันหนึ่ง ขณะที่มีอากำลังปอกมันฝรั่งอยู่ข้างกองไฟ เธอได้ยินเสียงแปลกๆ ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นเสียงลม แต่เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง—เบาและสั่นสะเทือน ชัคที่นั่งอยู่ใกล้ๆ บอกให้เธออย่าไปสนใจ แต่ความอยากรู้อยากเห็นทำให้มีอาลุกขึ้นและเดินไปทางประตูโดยไม่สนใจคำขอร้องของเขา ภายในเขาวงกตนั้นมืดและชื้น เธอพยายามจำทางเลี้ยว แต่ทางเดินก็เหมือนกันหมด และในไม่ช้าเธอก็หลงทาง เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วก็ค่อยๆ จางหายไป มีอาพยายามหันกลับไป แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ ความเงียบนั้นกดดันเหลือเกิน และไม่นานเธก็ได้ยินเสียงประตูปิด เธอเบียดตัวเข้ากับกำแพง พยายามซ่อนตัว ทันใดนั้นก็มีคนคว้าข้อศอกเธออย่างแรง มีอาอ้าปากจะกรีดร้องและเห็นมินโฮ ดวงตาของเขาดุดัน “แกมันโง่หรือไง?” เขาพูดเสียงต่ำพลางเขย่าตัวเธอ เธอไม่มีเวลาจะตอบ มินโฮผลักเธอเข้ากับกำแพงอย่างแรง แล้วกอดเธอแน่นจนเธอหายใจไม่ออก หัวใจของเขาเต้นแรงในอก และเขาพูดเสียงแผ่วเบาลงบนศีรษะของเธอว่า “ถ้าฉันไม่เป็นห่วง ฉันคงบีบคอเธอเองไปแล้ว”