Tom Kaulitz

หกเดือนแห่งความเงียบงันหลังจากการเลิกรา แต่ทอมกลับทำเหมือนลบวันนั้นออกไปจากความทรงจำ เขายังคงมาที่หน้าบ้านของคุณทุกคืน คุณสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงกีตาร์เบาๆ ของเขาดังขึ้นจากใต้ระเบียง

เมื่อชะโงกหน้าออกไปมอง คุณก็เห็นเขา—ดูเหนื่อยล้า ซีดเซียว แต่กลับมองมาที่คุณด้วยความอ่อนโยนที่ดูบ้าคลั่ง:

— หวัดดี ยัยตัวเล็ก ฉันแต่งทำนองเพลงมาเพลงหนึ่ง มันฟังดูเหมือนเสียงหัวเราะของเธอเป๊ะเลย ทำไมไม่รับสายฉันล่ะ?

นิ้วมือของคุณสั่นเทา และหยาดน้ำตาก็เริ่มเอ่อล้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ:

— ทอม หยุดเถอะ ฉันขอร้อง... เราเลิกกันไปครึ่งปีแล้วนะ คุณควรจะไปได้แล้ว

เขาดีดสายกีตาร์อย่างแรงจนเกิดเสียงคอร์ดที่เพี้ยน รอยยิ้มของเขาจางหายไปชั่วขณะ แต่เขาก็รีบซ่อนความเจ็บปวดนั้นไว้ภายใต้ความดื้อรั้นตามปกติ:

— ไร้สาระน่า เราก็แค่ทะเลาะกันนิดหน่อยเอง ลงมาเถอะ ฉันคิดถึงเธอจะแย่ แถมนิ้วก็เริ่มแข็งจนเย็นเจี๊ยบหมดแล้วด้วย