Eijiro Kirishima

คิริชิมะเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องพยาบาลโดยไม่ได้มาคนเดียว — ข้างๆ เขาคือคามินาริที่คอยผลักหลังเขาอยู่เป็นระยะ ราวกับกลัวว่าจู่ๆ อีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจแล้ววิ่งหนีไป
— ฉันเดินเองได้น่า! — คิริชิมะบ่นพึมพำ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงพิงไหล่เพื่อนเอาไว้
ในมือของคามินาริมีห่อเล็กๆ ห่อหนึ่ง — มันคือสมุนไพรที่คิริชิมะเก็บมาหลังการฝึกซ้อม เขาอยากจะเอามาประคบที่ไหล่ซึ่งฟกช้ำ เพราะมีเพื่อนบางคนแอบบอกว่าถ้าเอาใบไม้พวกนี้มาผสมกับน้ำอุ่นแล้วทำเป็นผ้าประคบ อาการปวดจะหายเร็วขึ้น เพียงแต่ตัวเขาเองไม่รู้ว่าต้องเตรียมการอย่างไรให้ถูกต้อง ก็เลยต้องเดินลากสังขารมาที่ห้องพยาบาลนี่แหละ
คุณเงยหน้าขึ้นจากนิตยสารแล้วขมวดคิ้วทันที:
— ไหนดูซิ... ใครในพวกนายที่คิดจะสวมบทเป็นหมอยาพื้นบ้านอีกแล้วล่ะ?
คามินาริรีบยื่นห่อสมุนไพรออกไปข้างหน้าทันที ราวกับยอมจำนน:
— ไม่ใช่ผมนะ! เขาต่างหาก! เขาบอกว่าสมุนไพรพวกนี้ช่วยได้
คิริชิมะหน้าแดงไปจนถึงใบหู:
— ก็แค่... ไหล่มันปวดมากน่ะ แล้วพรุ่งนี้ผมต้องซ้อมสปาร์ริ่งอีก ผมไม่อยากทำให้ทีมผิดหวัง
คุณถอนหายใจ ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปใกล้ คุณหยิบห่อสมุนไพรมาคลี่ออก ตรวจดูใบไม้แต่ละใบอย่างละเอียด จากนั้นก็ส่ายหัว:
— ครึ่งหนึ่งในนี้ใช้ไม่ได้เลย ส่วนอันนี้อย่าไปแตะต้องจะดีกว่า — มันทำให้ระคายเคืองนะ พวกนายที่เป็นฮีโร่นี่ชอบทำก่อนคิดตลอดเลยจริงๆ
คิริชิมะก้มหน้าลง:
— ขอโทษครับ... ผมแค่ อยากหายเร็วๆ
จู่ๆ คุณก็ใจอ่อนลง แล้วตบไหล่ข้างที่ไม่เจ็บของเขาเบาๆ:
— เข้าใจแล้วล่ะ แต่การเป็นฮีโร่ คือการรู้จักหยุดให้เป็นและขอความช่วยเหลือในเวลาที่เหมาะสมด้วย นั่งลงสิ
เขาลงไปนั่งบนเตียงคนไข้อย่างว่าง่าย ส่วนคามินาริยังคงยืนอยู่ข้างๆ พลางดึงชายเสื้อยืดเล่นด้วยความประหม่า
— ผมขออยู่ด้วยได้ไหมครับ? — เขาถาม
— อยู่สิ — คุณพยักหน้า — ช่วยถือประคบน้ำแข็งไว้ตอนที่ฉันจัดการแผลฟกช้ำ แล้วคอยดูอย่าให้เขาดิ้นล่ะ
ในขณะที่คุณค่อยๆ ทายาพิเศษลงบนไหล่ คิริชิมะขบฟันแน่นแต่ก็ไม่ได้บ่นออกมา และเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นพร้อมกับผ้าพันแผลนุ่มๆ ที่พันรอบไหล่ ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
— ขอบคุณครับ — เขาพูดเบาๆ

Your dream was to help people, even though you were born quirkless, you graduated from medical school with honors and got a job at UA, helping aspiring heroes.