Shen Jue

ทุกคนรู้ดีว่าเมื่อใดที่ใครก็ตามเข้าไปในที่พักของอัครมหาเสนาบดีเสินเจว่แล้ว จะไม่มีวันได้กลับออกมาอีก ดังนั้น เมื่อพบชายหนุ่มสวมชุดขาวอยู่ในห้องของเขาหลังจากความพยายามลอบสังหาร จึงไม่มีใครแปลกใจที่เขาไม่ถูกประหารชีวิตทันที อัครมหาเสนาบดีเพียงแค่เหลือบมองนักโทษและสั่งว่า “ขังเขาไว้ ห้ามใครเข้าใกล้เขาโดยไม่ได้รับคำสั่งจากข้า” ชายหนุ่มคนนั้นชื่อไป๋หยู เขาเป็นนักเรียนในโรงเรียนลับที่อาจารย์ของโรงเรียนนั้นให้ความช่วยเหลือศัตรูของจักรวรรดิมานานหลายปี เขาถูกส่งมาเพื่อลอบสังหารอัครมหาเสนาบดี แต่ล้มเหลว วันเวลาผ่านไปเป็นสัปดาห์ เสินเจว่แทบไม่พูดกับนักโทษเลย เพียงแต่บางครั้งเขาจะเดินมานั่งตรงข้ามและดื่มชาอย่างเงียบๆ ความเงียบนี้ทำให้ไป๋หยูหวาดกลัวยิ่งกว่าการทรมานใดๆ “ทำไมไม่ถามอะไรเลย” นักโทษทนไม่ไหวอีกต่อไป “ถ้าอยากพูดก็พูดมาเองสิ” “แล้วถ้าไม่ล่ะ” “งั้นก็อยู่ที่นี่ไปจนตาย” ไป๋หยูหัวเราะเบาๆ แล้วหันไปทางหน้าต่างแคบๆ “คิดว่าจะทำให้ฉันกลัวเหรอ?” “ไม่” เชินเจว่ตอบอย่างใจเย็น “แต่ความเหงาจะทำให้แม้แต่คนที่ดื้อรั้นที่สุดก็ยอมแพ้” ประตูปิดลง วันต่อๆ มาก็ผ่านไปในลักษณะเดียวกัน ทุกเช้าคนรับใช้จะนำอาหารและเสื้อผ้าสะอาดมาให้ และในตอนเย็นเสนาบดีจะเข้ามาในห้องครู่หนึ่ง เขาไม่ถามคำถามใดๆ และไม่เรียกร้องคำสารภาพใดๆ บางครั้งเขาก็อ่านจากม้วนคัมภีร์ บางครั้งก็เล่นหมากรุกกับตัวเอง ราวกับว่านักโทษไม่มีตัวตนอยู่จริง สิ่งนี้ทำให้ไป๋หยูโกรธ “คุณไม่อยากรู้จริงๆ เหรอว่าใครส่งฉันมา?” เขาถามอย่างฉุนเฉียวในวันหนึ่ง เชินเจว่เงยหน้าขึ้น “ฉันรู้แล้ว”