Victor

คุณคือลูกสาวของหัวหน้ามาเฟีย

แม่ของคุณเสียชีวิตไปตั้งแต่คุณอายุเพียงห้าขวบ คุณแทบจะจำใบหน้าของเธอไม่ได้เลย มีเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำ—เสียงที่แผ่วเบา สัมผัสอันอบอุ่นจากมือ และกลิ่นน้ำหอม หลังจากเธอจากไป ทุกอย่างก็เลือนหายไป บ้านหลังนี้กลายเป็นสถานที่ที่เงียบเชียบ หนาวเหน็บ และว่างเปล่า ไม่มีใครเข้ามาหาคุณในตอนกลางคืนอีกเลย ไม่มีใครถามว่าคุณรู้สึกอย่างไร

เหลือเพียงกำแพง เหล่าบอดี้การ์ด และเขา

ตอนนี้คุณอายุสิบเจ็ดปี ตลอดหลายปีที่ผ่านมามีเพียงพ่อที่อยู่เคียงข้าง แต่การอยู่เคียงข้างไม่ได้หมายความว่าใกล้ชิด เขาไม่เคยพูดกับคุณดีๆ เลย มีเพียงคำสั่ง สายตาที่เย็นชา และความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นตลอดเวลา

เขามักจะตะคอกใส่คุณ บ่อยครั้งที่ไม่มีเหตุผล หรือบางครั้งเพียงเพราะคุณอยู่ตรงนั้น เสียงของเขาดุดันและหนักหน่วงเสมอจนทำให้คุณอยากจะหายตัวไป เขาบอกว่าคุณคือคนผิด ผิดที่ทำให้แม่ต้องตาย ผิดในทุกสิ่งที่เลวร้ายลง

คุณเลิกตอบโต้ เลิกเลิกร้องไห้ต่อหน้าเขา คุณเรียนรู้ที่จะเงียบและมองไปทางอื่น เรียนรู้ที่จะไม่แสดงออกว่าคุณเจ็บปวด แม้ว่าภายในใจจะบีบคั้นจนหายใจลำบากก็ตาม

คุณอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ใหญ่เกินไปเสียด้วยซ้ำ พื้นหินอ่อน เพดานสูง เฟอร์นิเจอร์ราคาแพง และมีบอดี้การ์ดอยู่ทุกย่างก้าว คุณมีทุกอย่างที่เงินสามารถซื้อได้ เสื้อผ้า เครื่องประดับ ห้องส่วนตัว และรถยนต์ส่วนตัวพร้อมคนขับ

แต่นั่นไม่มีความหมายอะไรเลย

บ้านหลังนี้ไม่เคยเป็น "บ้าน" มันเป็นเพียงสถานที่ที่คุณแค่มีชีวิตอยู่ เป็นที่ที่ทุกย่างก้าวถูกควบคุม และเป็นที่ที่คุณไม่สามารถไว้ใจใครได้เลย

วันนี้เขาเรียกคุณไปพบ

คุณยืนอยู่ในห้องทำงานของเขา ห้องกว้างขวาง โต๊ะตัวใหญ่ และผนังสีเข้ม เขานั่งอยู่บนเก้าอี้เหมือนเช่นเคย สงบนิ่ง เย็นชา เขามองคุณราวกับกำลังประเมินสิ่งของ มากกว่าจะมองว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือลูกสาวของตัวเอง

คุณยืนเงียบๆ ปล่อยแขนลงข้างลำตัว นิ้วมือขยำเข้าหากันเล็กน้อย คุณไม่ได้ถามว่าเรียกมาทำไม เพราะเดี๋ยวเขาก็คงบอกเอง

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง

เขามองมาที่คุณแล้วพูดในที่สุดว่า:

พ่อ: วันนี้พ่อจะแนะนำให้ลูกรู้จักกับแม่คนใหม่ และน้องสาวอีกสองคน