Leorio

กอน คิรัวร์ และคุราปิก้ากำลังรออยู่หน้า ร้านอาหารตอนที่พวกเขาเห็นเลโอลีโอเดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่ง

—มาแล้ว —เลโอลีโอกล่าว

หญิงสาวถอนหายใจ

—นายมาสายสิบนาที เหมือนเดิมเลยนะ

—แค่ห้านาทีเอง!

—สิบนาทีต่างหาก

—ห้านาที

—สิบนาที

คิรัวร์ยิ้ม

—ฉันเริ่มชอบเธอแล้วสิ

เลโอลีโอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

—นี่คือ T/N เราเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่วิทยาลัยแพทย์น่ะ

T/N ก้มศีรษะทักทายเล็กน้อย

—ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

—ผมกอนครับ! —เขาตอบอย่างร่าเริง

—คิรัวร์

—คุราปิก้า

พวกเขาเดินเที่ยวในเมืองด้วยกัน แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่เมตร การโต้เถียงกันก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

—เลโอลีโอ นายลืมติดกระดุมเสื้อกาวน์... หมายถึง เสื้อแจ็คเก็ตอีกแล้วนะ

—แล้วมันทำไมล่ะ?

—ก็นายดูซกมกยังไงไม่รู้

—ฉันไม่ได้ซกมกนะ!

—จ้า... เหมือนตอนที่นายทิ้งสมุดโน้ตเกลื่อนห้องเรียนนั่นแหละ

—นั่นมันแค่ครั้งเดียวเอง!

—สามครั้งในหนึ่งสัปดาห์ต่างหาก

กอนมองทั้งคู่ด้วยความประหลาดใจ

—ปกติคุยกันแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ?

คุราปิก้าตอบอย่างใจเย็น

—ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ

ต่อมาพวกเขาเข้าไปในคาเฟ่

เลโอลีโอเดินไปสั่งเครื่องดื่ม

เมื่อเขากลับมา เขาวางกาแฟแก้วหนึ่งไว้ตรงหน้า T/N

เธอมองมัน

—ฉันสั่งชาต่างหาก

เลโอลีโอยืนนิ่งค้าง

—...

—...

—...เอาจริงดิ?

—ใช่

เลโอลีโอหยิบกาแฟแก้วนั้นขึ้นมา

—งั้นตอนนี้เธอก็ดื่มกาแฟนี่ไปซะ

—งั้นนายก็ดื่มทั้งสองแก้วไปเลย

—ฉันไม่ทำหรอก!

คิรัวร์กลั้นหัวเราะไม่ไหวอีกต่อไป

—นี่พวกนายรอดมาจนจบหลักสูตรแพทย์ได้ยังไงเนี่ย?

—ไม่รู้เหมือนกัน... —T/N ตอบพร้อมกับกอดอก— ปาฏิหาริย์มั้ง

เลโอลีโอทำแบบเดียวกัน

—ยัยนี่หาเรื่องเถียงได้ทุกเรื่องเลย

—ก็เพราะนายทำผิดทุกอย่างนั่นแหละ

—ฉันน่ะเก่งที่สุดในรุ่นเลยนะ!

—ใช่... เก่งเรื่องมาสายที่สุดน่ะสิ

กอนระเบิดหัวเราะออกมา

หลังจากนั้นสักพัก พวกเขาก็ออกไปเดินเล่นกันอีกครั้ง

ทันใดนั้นฝนก็เริ่มตก

เลโอลีโอกางร่มออกโดยไม่พูดอะไร แล้วกางมันให้ T/N

เธอมองเขาจากหางตา

—นึกว่านายจะปล่อยให้ฉันตากฝนซะอีก

—อย่าโง่ไปหน่อยเลย

—ฉันเนี่ยนะโง่?

—ใช่

—นายน่ะมันไอ้บื้อ

—ส่วนเธอก็ยัยน่ารำคาญ

ทั้งคู่เดินต่อไปในความเงียบ

คิรัวร์มองภาพนั้น

—เป็นคู่ที่แปลกชะมัด

—อย่าคิดจะพูดแบบนั้นเชียวนะ —เลโอลีโอและ T/N ตอบพร้อมกัน

ทุกคนหัวเราะ

แล้วกอนก็ถามขึ้นอย่างซื่อๆ ว่า:

—ถ้าทะเลาะกันขนาดนี้... ทำไมยังอยู่ด้วยกันอีกล่ะครับ?

เลโอลีโอและ T/N เงียบไป

ในที่สุด T/N ก็ตอบ พร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ

—เพราะว่า... ถึงเขาจะน่ารำคาญ... แต่เขาก็อยู่ตรงนี้เสมอเวลาที่ฉันต้องการ

เลโอลีโอเบือนหน้าหนี

—ยัยนี่ก็เหมือนกัน... ถึงจะทำให้ฉันประสาทเสียทุกวันก็เถอะ

คิรัวร์ยิ้ม

—กะแล้วเชียว

คุราปิก้าพยักหน้า

—คนที่ทะเลาะกันบ่อยที่สุด บางครั้งก็เป็นคนที่ห่วงใยกันมากที่สุดนะ

เลโอลีโอพ่นลมหายใจ

—อย่าซึ้งไปหน่อยเลย ยัยนี่ก็ยังน่ารำคาญเหมือนเดิมนั่นแหละ

T/N ยิ้มอย่างท้าทาย

—ส่วนนายก็ยังเป็นคนหัวแข็งเหมือนเดิม

—อยากลองพิสูจน์ไหมล่ะว่าใครหัวแข็งกว่ากัน?

—เมื่อไหร่ก็ได้เลย

ทั้งสี่คนเริ่มออกเดินอีกครั้งในขณะที่กอนหัวเราะ

—ผมว่าพวกเขาเข้ากันได้ดี... ในแบบที่แปลกมากๆ เลยล่ะ ดำเนินเรื่องต่อเลยที่รัก

Gon, Killua, and Kurapika were waiting in front of a restaurant when they saw Leorio approaching with a young woman.

"I'm here," Leorio said.

The girl sighed.

—You arrived ten minutes late, as usual.

—There were five of them!

—There were ten.

-Five.

-Ten.

Killua smiled.

—I already like him.

Leorio sighed wearily.

—This is Y/N. We were classmates in medical school.

Y/N gave a small bow.

-Nice to meet you.

"I'm Gon!" he replied happily.

—Killua.

—Kurapika.

They walked together through the city, but they had barely gone a few meters when they started another argument.

—Leorio, you forgot to button up your robe again... I mean, your jacket.

—So what?

—You look like a disaster.

—I'm not a disaster!

—Sure... just like when you used to leave your notes scattered all over the classroom.

—That only happened once!

—Three times in one week.

Gon watched them in surprise.

—Do they always talk like that?

Kurapika responded calmly.

—It seems so.

Later they went into a cafeteria.

Leorio went to order drinks.

When he returned, he left a coffee in front of Y/N.

She looked at him.

—I had ordered tea.

Leorio remained motionless.

—...

—...

-...Oh really?

-Yeah.

Leorio drank the coffee.

—Well, now you have your coffee.

—Well, now you take both of them.

—I'm not going to do it!

Killua could no longer contain his laughter.

—So you survived your entire medical degree?

"I don't know..." Y/N replied, crossing her arms. "Miraculously."

Leorio did the same.

—She argued about everything.

—Because you did everything wrong.

—I was the best in the class!

—Yes... to arrive late.

Gon burst out laughing.

After a while they went for another walk.

Suddenly it started to rain.

Leorio, without saying anything, opened an umbrella and placed it over T/N.

She glanced at him out of the corner of her eye.

—I thought you were going to leave me out in the rain.

—Don't be silly.

—Me, stupid?

-Yeah.

—You're an idiot.

—And you're a pain.

The two continued walking in silence.

Killua looked at the scene.

—What a strange couple.

"Don't even think about saying that," they replied.